به گزارش گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، استان کهگیلویه و بویراحمد سالهاست با چالشهای متعددی در حوزه توسعه اقتصادی، سرمایهگذاری و اشتغال پایدار مواجه است. استانی که با وجود برخورداری از منابع آبی غنی، ظرفیتهای کشاورزی کمنظیر و منابع انسانی مستعد، همچنان در ایجاد و تثبیت صنایع بزرگ با موانع جدی دستوپنجه نرم میکند. در چنین شرایطی، وجود یک مجموعه صنعتی با سابقه سه دهه فعالیت، ابنیه آماده، ماشینآلات تخصصی و زیرساختهای تأسیساتی گسترده، فرصتی کمنظیر برای اقتصاد منطقه به شمار میرود؛ ظرفیتی که به جای صرف هزینههای سنگین و آغاز طرحها از نقطه صفر، بخش عمدهای از مقدمات فنی و فیزیکی آن سالها قبل در این استان مستقر شده است.
مجموعه کارخانجات آرد، نشاسته، گلوکز و دکستروز یاسوج دقیقاً یکی از همین ظرفیتهای متمایز و راهبردی است؛ مجتمعی که فعالیت بخشهای مختلف آن از دهه ۷۰ آغاز شد و در دوران اوج کارکرد خود، زنجیرهای پیوسته از فرآوری گندم و تولید محصولات دارای ارزش افزوده بالا را شکل داده بود. امروز اما بخش عمده این زیرساخت بزرگ از چرخه تولید خارج شده و فعالیت کل این مجموعه به کارخانه آرد محدود گشته که آن هم بنا بر شواهد موجود، با حدود ۴۰ درصد ظرفیت اسمی کار میکند. در این میان، مطرح شدن بحث کارشناسی و قیمتگذاری این مجموعه با ارزش حدود یک هزار میلیارد تومان توسط بنیاد مستضعفان برای فروش، موجی از نگرانی را پیرامون آینده تولید و اشتغال در میان فعالان اقتصادی و کارگری استان ایجاد کرده است.
از دهه ۷۰ تا امروز؛ روایت یک زنجیره صنعتی کمنظیر
سابقه شکلگیری این مجموعه بزرگ به اوایل دهه ۷۰ خورشیدی بازمیگردد؛ دورهای که با هدف جلوگیری از خامفروشی محصولات کشاورزی و ایجاد ارزش افزوده در استان، خطوط مختلف این مجتمع یکی پس از دیگری افتتاح شدند. بر اساس اسناد موجود، کارخانه آرد در سال ۱۳۷۲، کارخانه نشاسته در سال ۱۳۷۴ و واحدهای تکمیلی گلوکز و دکستروز در سال ۱۳۷۶ به بهرهبرداری رسیدند. آنچه این مجموعه را از یک کارخانه آسیاب ساده متمایز میکرد، ارتباط ارگانیک خطوط تولید در قالب یک زنجیره یکپارچه بود؛ بهگونهای که محصول یک واحد، ماده اولیه و خوراک ورودی واحد بعدی را تأمین میکرد و ارزش اقتصادی گندم را در مراحل مختلف فرآوری به چندین برابر میرساند.
…
