به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، دسترسی به پزشک متخصص، یکی از دغدغههای اصلی شهروندان عزیز در سراسر کشور است. در مراجعات مردمی به دفاتر نمایندگی، همواره بر اهمیت تأمین متخصص در بیمارستانهای تازهتأسیس شهرستانها و کاهش صفهای انتظار در مطبها تأکید میشود. این موضوع، تنها یک نیاز جاری نیست، بلکه با نگاهی به آینده و پیشبینی حرکت کشور به سوی جامعه سالمند، یک ضرورت استراتژیک است؛ چرا که تربیت هر متخصص حداقل ۱۲ سال زمان میبرد و ما باید از امروز برای نیازهای دو دهه آینده برنامهریزی کنیم تا در آینده با کمبود نیروی متخصص روبهرو نشویم.
در بررسیهای صورت گرفته بر روی روند پذیرش تخصص در دهه گذشته، متوجه میشویم که در برخی از رشتههای حیاتی و مورد نیاز جامعه، رشد ظرفیتها با سرعت لازم همراه نبوده است. برای نمونه، در رشته «اورولوژی» که یکی از نیازهای اساسی نظام سلامت است، روند پذیرش در ۱۰ سال اخیر در ۶ دانشگاه بزرگ کشور رشد مثبت مورد انتظار را نداشته و حتی با یک عقبگرد (رشد منفی ۲ درصد) مواجه بوده است. همچنین این رویکرد در رشته گوش و حلقو بینی و چشم پزشکی نیز وجود داشته است به گونهای که در رشته گوش و حلق و بینی در ۷ دانشگاه بزرگ کشور تهران. بهشتی. ایران. شیراز. اصفهان. مشهد. تبریز) در ده سال ثابت بوده است و همچنین در رشته چشم پزشکی در همین دانشگاهها در ده سالتنها سه نفر افزایش ظرفیت داشته است. این وضعیت نشان میدهد که در توزیع ظرفیتهای تخصصی، نیاز به یک بازنگری جامع و واقعبینانه وجود دارد تا تخصصها بر اساس نیاز واقعی جامعه و هرم جمعیتی توزیع شوند.
در همین راستا، مجلس محترم در برنامه هفتم پیشرفت (بند «پ» ماده ۶۹)، با هدف تسهیل دسترسی مردم به متخصص و کاهش فشار کاری بر رزیدنتها، وزارت بهداشت را مکلف به افزایش سالیانه ۱۲ درصدی ظرفیتها کرده است. این تصمیم ملی، گامی بلند برای ارتقای کیفیت درمان و بهبود کیفیت زندگی پزشکان متخصص در حال آموزش است. اما با گذشت دو سال از اجرای این ماده، به نظر میرسد در نحوه توزیع این افزایش ظرفیت، نیاز به اصلاحات اجرایی احساس میشود.
مشاهده میشود که بخشی از این افزایش ظرفیت به رشتههایی اختصاص یافته است که پیش از این نیز با چالش تکمیل ظرفیت روبهرو بودند و صندلیهای خالی داشتند. در حالی که اولویت …