به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، مسعود معینیپور نوشت: نسخههای خطی، در حافظه جمعی برخی، یا بتهایی مقدساند که باید در ویترینها ستایش شوند یا اشیایی غریب که به قفسههای کتابخانهها تبعید شدهاند. شاید ما، میان این ستایش موزهای و نادیدهانگاری بوروکراتیک، حقیقت زنده این میراث را گم کردهایم. این یادداشت، دعوتی است به خروج از این دایره و نگاهی است انتقادی به رفتارمان با میراث مکتوب: از بازاریشدن دانش تا دیوارکشیهای اداری؛ دعوتی است به این که با این میراث، نه به مثابه شیء که به مثابه «امکان اندیشیدن» مواجه شویم. هفدهمین آیین بزرگداشت حامیان نسخ خطی با شعار «میراث دیروز، اندیشه امروز» شانزدهم شهریور سال جاری، به همت کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی و سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، برگزار خواهد شد. این یادداشت همچنین استقبالی است از این آیین.
در روزگاری که بخش بزرگی از زندگی ما در جهان دیجیتال میگذرد و دسترسی به اطلاعات، بیش از هر زمان دیگری سریع و آسان شده است، سخن گفتن از نسخههای خطی شاید در نگاه نخست یادآور جهانی دور، خاموش و متعلق به گذشته باشد؛ جهانی از کاغذهای کهنه، حاشیههای دستنویس، مرکبهای رنگباخته و کتابهایی که در قفسه کتابخانهها، گنجینهها و مجموعههای خصوصی آرام گرفتهاند. این تصویر، بخشی از واقعیت نسخههای خطی است، اما چه بسا از حقیقت مهمتری غفلت دارد: نسخه خطی یکی از مهمترین صورتهای حضور گذشته در زمان حال است. …
