به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجو، با رسیدن روزهای گرم سال، افزایش استفاده از وسایل سرمایشی بار دیگر واژه «ناترازی برق» را به یکی از پرتکرارترین موضوعات حوزه انرژی تبدیل میکند؛ واژهای که در ظاهر پیچیده به نظر میرسد اما در عمل معنای سادهای دارد؛ میزان برق مورد نیاز کشور از توان واقعی شبکه برای تامین آن بیشتر شده است.
برق برخلاف بسیاری از حاملهای انرژی، به سادگی و در حجم بالا قابل ذخیرهسازی نیست و تولید و مصرف آن باید تقریبا همزمان با یکدیگر متعادل باشد، از همین رو هر زمان تقاضا از توان قابل دسترس نیروگاهها و شبکه فراتر برود، کمبود یا ناترازی برق شکل میگیرد.
بر اساس برآورد مرکز پژوهشهای مجلس، در سناریوی واقعبینانه تابستان ۱۴۰۵، حداکثر توان تأمین همزمان شبکه حدود ۶۸ هزار و ۴۲۰ مگاوات و میزان ناترازی در ساعت اوج مصرف حدود ۱۳ هزار و ۶۴۰ مگاوات برآورد شده است؛ بنابراین تقاضای متناظر با این ارقام حدود ۸۲ هزار و ۶۰ مگاوات خواهد بود. به بیان ساده، در چنین شرایطی شبکه توان پاسخگویی به بیش از ۱۳ هزار مگاوات از تقاضای برق را نخواهد داشت.
به بیانی ساده تر، طبق برآورد مرکز پژوهشهای مجلس، در تابستان ۱۴۰۵ شبکه برق در زمان اوج مصرف میتواند حدود ۶۸ هزار مگاوات برق تأمین کند، در حالی که نیاز کشور حدود ۸۲ هزار مگاوات است. یعنی در ساعات اوج مصرف، بیش از ۱۳ هزار مگاوات کمبود برق وجود خواهد داشت.
این میزان کمبود در مقایسه با سال گذشته حدود یکهزار و ۱۰۰ مگاوات کاهش یافته است؛ موضوعی که افزایش ظرفیت نیروگاههای تجدیدپذیر بهویژه خورشیدی و همچنین استفاده بیشتر از ظرفیت نیروگاههای برقآبی در آن بیتاثیر نبوده است.
ظرفیت اسمی ۱۰۰ هزار مگاواتی به معنای تولید ۱۰۰ هزار مگاوات برق نیست
حامد مقتدری، کارشناس حوزه برق در گفتوگو با خبرگزاری دانشجو گفت: ظرفیت اسمی نیروگاههای برق کشور حدود ۱۰۰ هزار مگاوات است.
اما ظرفیت اسمی یا نامی، حداکثر توانی است که یک نیروگاه بر اساس طراحی فنی خود و در شرایط استاندارد قادر به تولید آن است و این عدد الزاما به معنای آن نیست که نیروگاهها در هر لحظه با تمام ظرفیت وارد مدار باشند.
تعمیرات دورهای واحدها، محدودیت تامین سوخت، کاهش منابع آبی …
