به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو،
برنامه «فولوفوکوس»خبرگزاری دانشجو (SNN TV)، میزبان علی افشار، نویسنده و کارگردان تئاتر و برنامهریز سینما بود. او در این گفتوگوی صریح و انتقادی، از آسیبهای ساختاری سینما و تئاتر، نقش مدیران در افول کیفی آثار، سکوت برخی سلبریتیها در قبال آرمانهای ملی، و تهدید «سینمای زیرزمینی» سخن گفت.
علی افشار، کارگردان و نویسنده تئاتر، با حضور در برنامه «فولوفوکوس»، ریشه بسیاری از معضلات کنونی سینما و تئاتر را «کجفهمی و کجسلیقگی مدیران فرهنگی» دانست و نسبت به «بیماری ذائقه» مخاطبان در اثر مدیریتهای نادرست هشدار داد. او با انتقاد از سکوت برخی سلبریتیها در قبال مسائل ملی و انسانی، تأکید کرد که حمایت از فلسطین و غزه، فراتر از یک برچسب سیاسی، مسئلهای انسانی و شرافتمندانه است. افشار همچنین از شکلگیری «سینمای زیرزمینی» و نقش جوایز جعلی خارجی در تشویق هنرمندان به سیاهنمایی انتقاد کرد.
کجسلیقگی مدیران؛ ریشه اصلی افول سینما و تئاتر
علی افشار در ابتدای سخنان خود، با اشاره به رفتار مدیران فرهنگی، گفت که «کجفهمی و کجسلیقگی» برخی از آنها، بزرگترین آفت سینما و تئاتر امروز است. او با بیان اینکه مدیران میانی و پاییندست معمولاً رفتارهای عجیبتری از خود نشان میدهند، به یک خاطره از یکی از معاونان وزیر ارشاد اشاره کرد که در جشنواره فجر، بدون هماهنگی روی صندلی ردیف اول نشسته بود و افزود: «برخی مدیران با سختگیریهای ابلهانه، زمینه را برای شکلگیری جریانهای زیرزمینی فراهم میکنند.» افشار با تأکید بر اینکه این مدیران «بازخورد مناسبی» از عملکرد خود ندارند، ابراز امیدواری کرد که انتصابات جدید در وزارت ارشاد، تحولی مثبت ایجاد کند، اما هشدار داد که اگر کجسلیقگی ادامه یابد، سینما و تئاتر نابود خواهند شد.
تئاتر در باتلاق بلاگرها و بیماری ذائقه مخاطب
افشار با انتقاد تند از وضعیت تئاتر کشور، گفت که امروز بلاگرهای فضای مجازی روی صحنه تئاتر میروند و بازیگران واقعی و پیشکسوتانی چون اکبر عبدی و رضا رویگری به حاشیه رانده شدهاند. او این وضعیت را حاصل «مدیریت غلط» دانست و افزود: «مدیران با کجسلیقگی، ذائقه مردم را بیمار کردهاند. طرف نگاه میکند میگوید این کار هنری درجهیک است اما نمیفروشد، پس سالن را میدهم به کسی که با دو بلاگر هر کاری بکند، حتی لخت شود یا متلک سیاسی بندازد، تا دیده شود.» او تأکید کرد که تئاترهای کمدی امروز صرفاً تکرار ترندهای اینستاگرامی هستند و مخاطبان نیز همانند فضای مجازی به آنها میخندند، در حالی که این «بیماری ذائقه» خطرناک است. افشار همچنین از رها شدن پیشکسوتان گلایه کرد و گفت: «وقتی هستند، کسی به آنها بها نمیدهد؛ وقتی اتفاقی بیفتد، همه به یادشان میافتند.»
سینمای زیرزمینی و دام جوایز جعلی خارجی
یکی از بخشهای مهم صحبتهای افشار، هشدار درباره شکلگیری «سینمای زیرزمینی» بود. او با اشاره به فیلمهایی که بدون مجوز ساخته شده و در یوتیوب اکران میشوند، گفت که پشت این جریان، دستهایی هستند که با جوایز ساختگی و جشنوارههای نامعتبر، هنرمندان را به سیاهنمایی از کشور تشویق میکنند. افشار توضیح داد: «یوتیوب شوخیترین قسمت ماجراست. آنها برایت دست میزنند، جایزه میگذارند و اسم و رسمت را درمیآورند، به شرطی که خط قرمزها را رد کنی، حجاب را کنار بگذاری و خواننده زن وارد فیلمت کنی.» او افزود که برخی جشنوارهها با دبیرخانههایی در «پارکینگ خانهها»، به هنرمندان خطشکن جایزه میدهند و متأسفانه خبرگزاریهای داخلی نیز بدون تحقیق، این اخبار را پوشش میدهند. افشار این جریان را «تهدیدی جدی» برای اصالت سینمای ایران دانست.
سکوت سلبریتیها؛ ترس از قضاوت یا لجاجت برای دیده شدن؟
افشار با انتقاد از فاصلهگذاری برخی هنرمندان از آرمانهای ملی، گفت که در شرایط جنگ و بحران، برخی سلبریتیها از ابراز موضع درباره مسائل کشور خودداری میکنند. او این رفتار را ناشی از «ترس از قضاوت شدن» یا «لجاجت برای دیده شدن از طریق مخالفت با نظام» دانست و تأکید کرد: «تصور کن وسط جنگی هستی که داغ فرزند و پدر دیدهای. رهبر انقلاب و شهید خامنهای به فکر هنرمندان هستند، اما برخی هنرمندان توجهی نمیکنند.» او با اشاره به اینکه این رفتار، «لطمه بزرگی به سینما و تئاتر» زده است، افزود: «نسل جدید هنرمندان در این شرایط پرورش یافتهاند و خروجی آنها مشخص نیست.»
غزه، میناب و انسانیت؛ فراتر از برچسبهای سیاسی
علی افشار در پاسخ به سؤالی درباره حمایت از غزه و فلسطین، این موضوع را فراتر از یک برچسب سیاسی یا حکومتی دانست و آن را «مسئلهای انسانی و شرافتمندانه» توصیف کرد. او گفت: «حمایت از فلسطین مال امروز نیست؛ حمایت از مظلوم است. حتی یک یهودی در کشور خودمان از حادثه میناب ناراحت شد، چون مسئله انسانیت است.» افشار با اشاره به فحشهای فضای مجازی به افرادی مانند نوید محمدزاده پس از اظهاراتش درباره غزه، گفت که برخی گروهها با برچسبزنی، فضای گفتوگو را مسموم میکنند. او در پایان، با نقل خاطرهای از سردار شهید قاسم سلیمانی که به او گفته بود «بمونید بنویسید، خوب و بدمان را با هم بنویسیم»، و همچنین جملهای از ابراهیم حاتمیکیا درباره «تکبیر دومیه»، ابراز امیدواری کرد که روزگاری کشور «آنچه را که شایسته آن است، ببیند» و تأکید کرد که اگر حاجقاسم زنده بود، کسی جرئت تکرار برخی وقایع را نداشت.
