به گزارش گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، برای خانوارهایی که به استفاده از انرژی خورشیدی فکر میکنند، پرسش اصلی این است که نصب یک سامانه خورشیدی چه میزان سرمایه اولیه میخواهد و آیا درآمد یا صرفهجویی حاصل از آن میتواند این هزینه را از نظر اقتصادی توجیه کند؟
پاسخ به این پرسش، بیش از هر چیز به هدف خانوار از نصب سامانه خورشیدی بستگی دارد. برخی خانوارها میخواهند بخشی از برق مصرفی روزانه خود را از پنلهای خورشیدی تأمین کنند که برای استفاده از برق در شب یا زمان قطعی شبکه، سامانه را به باتری و تجهیزات ذخیرهسازی مجهز کنند. در مقابل، برخی دیگر با هدف سرمایهگذاری، نیروگاهی کوچک و متصل به شبکه احداث میکنند و برق تولیدی خود را به فروش میرسانند. هزینه اولیه و مدل اقتصادی هر یک از این گزینهها با دیگری متفاوت است.
استفاده از سامانه خورشیدی همراه با باتری، بهویژه برای خانوارهایی که به دنبال تأمین برق پشتیبان یا کاهش وابستگی به شبکه هستند، به سرمایه اولیه بیشتری نیاز دارد. در مقابل، نیروگاه خورشیدی متصل به شبکه که با هدف فروش برق احداث میشود، نیازی به باتری ندارد و میتواند با اتکا به تسهیلات و درآمد حاصل از فروش برق، به یک سرمایهگذاری بلندمدت تبدیل شود.
در این قسمت از گزارش، تمرکز اصلی بر نیروگاههای خورشیدی کوچکمقیاس خانگی متصل به شبکه است؛ با این حال، برای روشن شدن تفاوت هزینهها، هزینه اضافهشدن باتری و ذخیرهساز نیز بررسی میشود.
نیروگاههای خورشیدی کوچکمقیاس خانگی که با ظرفیتهای ۵ و ۱۰ کیلووات احداث میشوند. در سامانههای متصل به شبکه، برق تولیدی بر اساس نوع قرارداد به شبکه تزریق و فروخته میشود. با این حال، این سامانهها در صورت نداشتن باتری، امکان ذخیره برق برای مصرف شبانه یا استفاده در زمان قطع شبکه را ندارند؛ زیرا تولید پنلها به میزان تابش خورشید وابسته است و در شب متوقف میشود.
هزینه باتری و ذخیرهساز
اگر هدف خانوار صرفاً احداث نیروگاه متصل به شبکه و فروش برق باشد، معمولاً نیازی به باتری نیست. اما اگر خانوار بخواهد بخشی از برق تولیدشده در روز را برای مصرف شبانه ذخیره کند یا هنگام قطع شبکه برق پشتیبان داشته باشد، باید باتری و تجهیزات مرتبط با ذخیرهسازی و برق اضطراری را نیز به سامانه اضافه کند؛ تجهیزاتی که هزینه …
