به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجو، تنگه هرمز همواره یکی از مهمترین اهرمهای راهبردی جمهوری اسلامی ایران در معادلات منطقهای و بینالمللی بوده است.
با آغاز جنگ رمضان، این آبراه بیش از گذشته در کانون توجه قرار گرفت و ایران با اعمال محدودیت بر تردد کشتیهای وابسته به کشورهای متخاصم، نشان داد که امنیت این گذرگاه را بخشی از امنیت ملی خود میداند. این اقدام، علاوه بر ایجاد تحولات امنیتی در منطقه، بار دیگر نقش تعیینکننده تنگه هرمز در تجارت جهانی انرژی را برجسته کرد و نگاه دولتها و بازارهای جهانی را به این آبراه راهبردی معطوف ساخت. جغرافیای حقوقی تنگه هرمز
تنگه هرمز از منظر حقوق بینالملل یکی از مهمترین آبراههای بینالمللی جهان به شمار میرود، ویژگی جغرافیایی آن موجب شده است که تمامی مسیرهای کشتیرانی از آبهای سرزمینی ایران و عمان عبور کنند.
در این تنگه، دو مسیر اصلی برای تردد شناورها تعریف شده است؛ مسیر شمالی که در آبهای سرزمینی جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و عمدتاً برای ورود کشتیها به خلیج فارس مورد استفاده قرار میگیرد و مسیر جنوبی که در آبهای سرزمینی عمان واقع شده و معمولاً مسیر خروج شناورها از خلیج فارس است.
با وجود این تقسیمبندی، مسیرهای شمالی و جنوبی از نظر حقوقی و جغرافیایی کاملاً مستقل از یکدیگر نیستند. به دلیل همپوشانی آبهای سرزمینی ایران و عمان، هیچ کریدور بینالمللی مستقلی خارج از قلمرو این دو کشور در تنگه هرمز وجود ندارد و تمامی شناورها ناگزیرند هنگام عبور، از آبهای سرزمینی یکی از این دو کشور عبور کنند.
از همین رو، ایران بهعنوان یکی از کشورهای ساحلی، در محدوده آبهای سرزمینی خود حق اعمال حاکمیت، نظارت بر تردد، تأمین امنیت دریانوردی، ارائه خدمات هدایت و امداد و مقابله با تهدیدات امنیتی را دارد و همین موضوع جایگاه ایران را در مدیریت این آبراه راهبردی تقویت کرده است. چرا جهان به تنگه هرمز وابسته است؟
اهمیت تنگه هرمز تنها به انتقال نفت محدود نمیشود، بلکه این آبراه یکی از مهمترین شریانهای اقتصاد جهانی به شمار میرود. روزانه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت خام و فرآوردههای نفتی و بخش قابل توجهی از صادرات گاز طبیعی مایع (LNG) از این مسیر عبور میکند؛ از این رو هرگونه اختلال در تردد کشتیها، مستقیماً بازار …
