به گزارش سلامت نیوز به نقل ازمهر، سلامت دهان و دندان یکی از مهمترین حلقههای مغفولمانده در نظام سلامت کشور است؛ حوزهای که سالهاست مردم هزینه نبود یک سیاستگذاری صحیح را میپردازند. نارضایتی از هزینههای سنگین درمانهای دندانپزشکی، دشواری دسترسی به خدمات اولیه و تفاوت چشمگیر میان مناطق برخوردار و محروم، تنها نشانههایی از یک مسئله عمیق هستند: نبود یک نظام ارائه خدمات پایه سلامت دهان که بتواند در کنار مردم و در نزدیکترین سطح به محل زندگی آنان حضور داشته باشد.
بخش قابل توجهی از مشکلات امروز سلامت دهان، حاصل فقدان یک لایه مهم در نظام ارائه خدمت است؛ لایهای که در بسیاری از کشورهای دنیا تحت عنوان نیروهای میانی سلامت دهان، بخش مهمی از خدمات پایه و پیشگیرانه را بر عهده دارند. نیروهای حدواسط با غربالگری، آموزش و مراقبتهای اولیه، مانع از رسیدن بیمارهای دهان و دندان به مراحل پیچیده و پرهزینه هستند. بهداشتکاران دهان و دندان در ایران؛ قانون فراموش شده
در ایران نیز قانونگذار در ابتدای دهه ۶۰ « تربیت بهداشت کار دهان و دندان بمنظور گسترش خدمات درمانی و بهداشتی در روستا»، این نیاز را بهدرستی تشخیص داده بود. بر اساس این قانون مصوب در ۲۳ فروردین ۱۳۶۰، وزارت بهداشت مکلف شد به منظور گسترش خدمات بهداشتی و درمانی در روستاها و مناطق محروم، نسبت به پذیرش و تربیت بهداشتکاران دهان و دندان اقدام کند. فلسفه تصویب این قانون، ایجاد نیرویی در خط مقدم نظام سلامت برای ارائه خدمات پایه درمانی و همچنین خدمات پیشگیرانه به منظور افزایش دسترسی عادلانه مردم به خدمات بهداشتی و ارتقا سلامت دهان و دندان مردم بودهاست.
با وجود این پیشبینی قانونی، اجرای کامل آن در طول بیش از سه دهه محقق نشد و امروز یکی از پیامدهای این تأخیر تاریخی را میتوان در وضعیت دسترسی به خدمات اولیه و سطح سلامت دهان و دندان مردم مشاهده کرد. شبکه بهداشت کشور که در بسیاری از حوزههای سلامت توانسته است نقش مهمی در پیشگیری و مراقبت ایفا کند، در حوزه سلامت دهان همچنان با کمبود نیروی مشخص برای ارائه خدمات پایه مواجه است.
شبکههای بهداشت؛ نیازمند نیرو برای بازآفرینی نقش خود نبود نیروهای حدواسط در ساختار شبکه بهداشت، باعث شده است بسیاری از مردم زمانی با نظام دندانپزشکی …
