به گزارش خبرنگار اجتماعی تسنیم، دیوار بلند بتنی که سالهاست در انتهای خیابان منتهی به انبار نفت شهران قد کشیده، شاید از دور مرزی میان یک تأسیسات صنعتی و محلهای مسکونی به نظر برسد؛ اما برای ساکنانی که پشت این دیوار زندگی میکنند، این مرز هرگز به معنای فاصله نبوده است. آن سوی دیوار، مخازن عظیم ذخیره فرآوردههای نفتی قرار داشت و این سوی دیوار، خانههایی که طی سالهای گذشته یکی پس از دیگری در سایه گسترش شهر تهران ساخته شدهاند؛ خانههایی که تنها چند متر با یکی از مهمترین تأسیسات سوخترسانی پایتخت فاصله داشتند.
انبار نفتی که روزگاری در حاشیه شهر احداث شده بود، با توسعه کالبدی تهران، حالا در میان بافتی متراکم از ساختمانهای مسکونی قرار گرفته است. موضوعی که سالها محل بحث کارشناسان حوزه شهری بوده و بارها نسبت به ضرورت تعیین تکلیف آن هشدار داده شد؛ با این حال، این هشدارها تا پیش از وقوع حوادث اخیر، هیچگاه به تصمیمی عملی برای انتقال این مجموعه منجر نشد.
جنگ 12 روزه در خرداد 1404، نخستین زنگ خطر جدی را برای این محدوده به صدا درآورد. در جریان حملات دشمن صهیونی آمریکایی، بخشی از مخازن انبار نفت شهران که در شمال غرب تهران واقع شده، هدف قرار گرفت. هرچند پس از پایان عملیات و اعلام ایمن بودن محدوده، ساکنان به خانههای خود بازگشتند، اما نگرانیها از بین نرفت. بسیاری از آنها همان زمان میگفتند تا زمانی که این انبار در دل محله باقی بماند، احساس امنیت نیز به این محله بازنخواهد گشت.
این نگرانیها چند ماه بعد رنگ واقعیت به خود گرفت. اسفند 1404، انبار نفت بار دیگر در جریان حملات دشمن صهیونیستی-آمریکایی هدف قرار گرفت؛ حملهای که به گفته ساکنان، خسارت آن بهمراتب سنگینتر از حمله نخست بود. شعلههای آتش ساعتها از فاصله دور دیده میشد، دود غلیظ تا روز بعد بر فراز آسمان تهران باقی ماند و موج انفجار، ساختمانهای اطراف را دچار خسارت کرد.
آرامش، هنوز به ساکنان محله انبار نفت بازنگشته است
اکنون پنج ماه از آن حادثه گذشته است؛ در ظاهر، بسیاری از آثار تخریب از سطح محله پاک شده؛ شیشههای شکسته تعویض شدهاند، دیوارهای ترکخورده رنگ تازه گرفتهاند و برخی واحدهای آسیبدیده دوباره قابل سکونت شدهاند، اما آنچه هنوز ترمیم نشده، …
