اسماعیل شریعتی فعال صنفی حوزه پرستاری دریادداشتی اختصاصی به سلامت نیوز نوشت:
امروز وزارت بهداشت اعلام میکند: « زیربنای توسعه پایدار، انسان سالم است » بدون تردید این گزاره، از نظر علمی و مفهومی، کاملاً درست است. اما آقای وزیر؛ اگر انسان سالم محور توسعه پایدار است، آیا نباید این نگاه ابتدا از کارکنان نظام سلامت آغاز شود؟
توسعه پایدار در نگاه علمی، تنها به رشد اقتصادی یا توسعه زیرساختها محدود نمیشود؛ بلکه به جامعهای اشاره دارد که انسانها در آن از سلامت، رفاه، امنیت، آرامش و کیفیت زندگی مناسب برخوردار باشند.
انسان سالم، فقط انسانی نیست که بیماری نداشته باشد؛ بلکه انسانی است که از شرایط مناسب زندگی، امنیت اقتصادی، آرامش روانی، امنیت شغلی و رفاه اجتماعی نیز برخوردار باشد.
در این میان، یک سؤال اساسی مطرح است؛ کسانی که مسئول حفظ، تأمین و ارتقای سلامت جامعه هستند، خودشان تا چه اندازه از این معیارهای «انسان سالم» برخوردارند؟
کارکنان وزارت بهداشت، پرستاران، پزشکان و سایر گروههای سلامت، هم شهروندان همین کشور هستند و باید از شرایط قابل قبول زندگی، رفاه، امنیت شغلی و آرامش برخوردار باشند و هم سرمایه انسانی ارزشمندی هستند که نقشی تعیینکننده در تحقق سلامت جامعه و توسعه پایدار ایفا میکنند.
زمانی که پرستاران کشور با مشکلات معیشتی، فشارهای روانی ناشی از شرایط سخت کاری، کمبود نیروی انسانی، حجم بالای مسئولیت، حقوق و مزایای نامتناسب و نگرانی از آینده شغلی مواجه هستند، چگونه میتوان نسبت به این قشر مهم بیتفاوت بود و همزمان از توسعه پایدار با محوریت «انسان سالم» سخن گفت؟
اگر قرار است انسان سالم، زیربنای توسعه پایدار باشد، نخستین انسانهایی که باید مورد توجه قرار گیرند، همان کسانی هستند که هر روز برای حفظ و ارتقای سلامت دیگر انسانها تلاش میکنند.
پرستاران و کارکنان سلامت، فقط ارائهدهندگان خدمت نیستند؛ آنها خود بخشی از جامعهاند و در عین حال، سازندگان سلامت جامعه نیز هستند. سلامت، رفاه و امنیت شغلی این گروه، صرفاً یک مطالبه صنفی نیست؛ بلکه یک موضوع ملی و یکی از پایههای اساسی پایداری نظام سلامت به شمار میرود.
امروز مهاجرت …
