به گزارش سلات نیوز در شرایطی که نظام سلامت کشور با کمبود شدید نیروی پرستاری، فرسودگی شغلی و موج مهاجرت نیروهای متخصص دستوپنجه نرم میکند، انتشار خبر لغو قرارداد تعدادی از پرستاران بیمارستان فیاضبخش تأمین اجتماعی پس از اعتراض صنفی به اضافهکاری اجباری و مشکلات معیشتی، پرسشهای جدی درباره شیوه مواجهه مدیران با مطالبات قانونی کارکنان ایجاد کرده است.
اگر قرار باشد پرستاری که تنها به اضافهکاری اجباری، تبعیض در پرداختها و شرایط نامناسب کاری اعتراض کرده، با لغو قرارداد یا اخراج روبهرو شود، دیگر چه راهی برای بیان مطالبات صنفی باقی میماند؟
پرستاران سالهاست با کمبود نیرو، شیفتهای فشرده و فشارهای جسمی و روانی، بار اصلی ارائه خدمات درمانی را بر دوش میکشند. در روزهای بحران، از همهگیری کرونا گرفته تا سایر شرایط اضطراری، آنان «مدافعان سلامت» نامیده میشوند؛ اما چرا وقتی بحران فروکش میکند، نخستین پاسخی که به اعتراضات صنفی آنان داده میشود، برخوردهای تنبیهی است؟
حذف اضافهکاری اجباری سالهاست یکی از مهمترین مطالبات جامعه پرستاری است. مطالبه حذف اجبار از اضافهکاری، نه اقدامی سیاسی است و نه خواستهای غیرمنطقی؛ بلکه مطالبهای برای حفظ کرامت شغلی، سلامت نیروی انسانی و در نهایت ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران است.
برخوردهای انضباطی یا لغو قرارداد، اگر به دلیل مطالبهگری صنفی صورت گرفته باشد، نهتنها مسئله را حل نمیکند، بلکه این پیام را به هزاران پرستار دیگر منتقل میکند که هزینه مطالبه حق، از دست دادن امنیت شغلی است. چنین رویکردی در نهایت به افزایش ناامیدی، مهاجرت، ترک خدمت و تشدید کمبود نیروی پرستاری منجر خواهد شد.
انتظار میرود مدیران سازمان تأمین اجتماعی به جای امنیتی یا انضباطی کردن مطالبات صنفی، با حضور مستقیم در بیمارستان فیاضبخش، با پرستاران گفتوگو کرده و زمینه بازگشت آرامش را از مسیر تعامل و اعتمادسازی فراهم کنند. لغو قرارداد یا اخراج، اگر رخ داده باشد، باید هرچه سریعتر مورد بازنگری قرار گیرد؛ زیرا سرمایه اصلی نظام سلامت، نیروی انسانی آن است، نه بخشنامهها و برخوردهای شتابزده.
پرستاران بیش از هر زمان دیگری نیاز دارند که صدایشان شنیده شود، نه اینکه خاموش شود.
تا …
