به گزارش سلامت نیوز به نقل از ایران، بیش از آنکه یک «شغل» باشد، یک بیقراری زیباست که فرد را وا میدارد تا در آستانه رویدادها و حوادث بایستد، تپشهای قلب جهان را لمس کند و روایتگر دردها باشد.
شغل خبرنگاری، بیش از آنکه یک حرفه باشد، یک «زیستن ناآرام» است؛ ترکیبی است از عشق، خشم، کنجکاوی و دردی که هرگز التیام پیدا نمیکند.
نوشتن از این حرفه، حرکت روی لبه تیغ است؛ جایی که حقیقت، در میان غبار رخدادها، پنهان شده و خبرنگاران تنها کسانی هستند که وظیفه دارند آن را بیرون بکشند، حتی اگر به قیمت سوختن خودشان تمام شود.
برای یک خبرنگار، صبحها با آرامش آغاز نمیشود؛ روز با صدای لرزش گوشی یا هجوم سیلآسای خبرها در شبکههای اجتماعی شروع میشود. آنها اولین کسانی هستند که با فاجعهها، جنگها و بیعدالتیها روبهرو میشوند و آخرین کسانی هستند که وقتی همه چیز تمام میشود، در خلوت خود با سنگینی همه چیزهایی که دیدهاند، کلنجار میروند. چشمان آنها در میان بحرانها باز است. …
