هفته اول رقابتهای لیگ بیست و ششم عصر جمعه شروع و شنبه شب به پایان رسید و مثل همیشه در همان ابتدای کار حواشی بر متن غلبه کرد.همان طور که گفته شد، این هفته هم خالی از جنجال و حاشیه نبود و این اتفاقات به بخشی از بدنه فوتبال باشگاهی کشورمان تبدیل شده و هیچ طرفدار و علاقه مند به فوتبالی از این موضوع بیاطلاع نیست و از مشاهده این جور موارد تعجب نمیکند.
اما به نظر میرسد یکی از آن چیزهایی که مخاطبان تلویزیونی هنوز نتوانستهاند با آن کنار بیایند، نحوه پوشش زنده تلویزیونی اکثر دیدارهای لیگ برتری است. با اینکه لیگ برتر، بالاترین و عالیترین سطح فوتبال باشگاهی فوتبال ایران به حساب میآید اما همچنان برخی امکانات آن از جمله سختافزارها و زیرساختها برای انجام یک کار تخصصی به مثابه تصویربرداری مهیا و فراهم نیست و به دهههای گذشته شباهت بسیار عجیبی دارد.
در لیگ یک و دو و لیگهای استانی وجود این نواقص بسیار طبیعی است و هیچ هواداری هم با توجه به شرایط کشور آنچنان از این وضعیت گلایهمند نیست اما برای لیگ برتر، اوضاع فرق میکند و موجودیت این حد از ایرادات پیشپا افتاده،غیر قابل پذیرش و توجیه است. برای مثال کافی است فقط نگاهی چند دقیقهای به نحوه پوشش بازیها از طریق قاب تلویزیون بیندازیم تا متوجه شویم بینندگان تلویزیونی با چه کیفیت به شدت نازل و پایینی مجبور هستند تا دیدار تیمهای محبوبشان را تماشا کنند. در برخی بازیها کیفیت پخش تلویزیونی به حدی پایین و ضعیف بود که برای بینندگان تلویزیونی اتفاقات داخل زمین تا حدی قابل رؤیت نبود.
بازی خیبر و فجرسپاسی که به میزبانی لرتباران انجام شد و با نتیجه تساوی به اتمام رسید، بهترین مصداق چنین گزارهای است. این دیدار از قاب تلویزیون آنچنان قابل مشاهده نبود و با توجه به اینکه در همان دقایق آغازین بازی،مواد دودزا و آتشزا توسط تماشاگران خیبر روشن شد و نیمی از ورزشگاه را در مه غرق کرد، برای یک بیننده تلویزیونی کیفیت پخش تصاویر بسیار مات و تار و در حد آنالوگ به نظر میرسید و میتوان آن را به شدت زجرآور توصیف کرد.
حتی اگر در حد یک دقیقه نیم نگاهی به بازی استقلال و مس شهر بابک داشته باشیم، فهمیدن اینکه کارگردان در نحوه پوشش بازی چقدر بدسلیقگی به خرج میدهد و تصاویر هیچ رنگ و لعاب جذابی برای مخاطب تلویزیونی ندارد، کار آنچنان سخت و دشواری نیست. خوشبختانه در زمانه و عصری نفس میکشیم که تکنولوژی و فناوری و هوش مصنوعی، جلوتر از انسانها در هر عرصهای قدم برمیدارند و واقعا زشت و زننده و مضحک است که در سال 2026 زندگی کنیم و کیفیت تصویربرداری دیدارهای لیگ برتری،در حد و اندازههای چهل سال پیش باشد؛ همان موقعی که چنین کیفیتهایی به آنالوگ معروف بودند و بسیاری از کشورها که فوتبال در آنجا رونق دارد، خیلی وقت است که از چنین معضلاتی رد شده و عبور کردهاند و در حال حاضر با کیفیتهای فول اچ دی و فور کِی بازیهای باشگاهی و ملی خود را به روی گیرندههای مختلف در اقصی نقاط جهان میبرند.
برای اینکه چنین قضیهای به شما اثبات شود، لازم نیست راه خیلی دوری تا اروپا بروید و کیفیت پخش یک دیدار عادی و معمولی در لیگ امارات،قطر،عربستان و حتی عمان را با نحوه پوشش زنده یک بازی بزرگ و جذاب در کشور خودمان مقایسه کنید. به جز چند استان انگشتشمار،مابقی استانها از جمله واحد صدا و سیما در خرمآباد،بدترین کیفیتها و دوربینهای ممکن را برای پوشش بازیها انتخاب کردند. آیا مخاطب حق ندارد که با وقت گذاشتن و انتخاب این سرگرمی، از قاب تلویزیون بهترین،حرفهای ترین و با کیفیتترین تصاویر و لحظات بازی را تماشا کند؟ آیا حق مخاطبان علاقهمند به فوتبال این است که به شکل آنالوگ و ضعیف و با بدترین پخش زنده تلویزیونی و کجسلیقگی در همه چیز،به پای تماشای بازیها بنشیند؟
ای کاش باشگاههایمان یاد میگرفتند و میآموختند که حرفهای بودن فقط به بستن قراردادهای میلیاردی و دادن غرامتهای میلیون دلاری نیست و گاهی اوقات ارزش قائل شدن برای مخاطب و هوادار خودش تفاوتها را در این زمینه مشخص و معلوم خواهد ساخت.
