مهدی محمدی گفت: همین حالا در جنگ با ایران، شواهد بسیار زیادی وجود دارد که اینها وقتی ما یک موشک یا پهپاد شلیک میکنیم، مینشینند حسابوکتاب میکنند که کدامیک را رهگیری کنند و کدامیک را بگذارند رد بشود! یعنی وضعیت مهماتِ رهگیر در ارتش آمریکا طوری شده که اینها الان مجبورند بخشی از اصابتها را دیگر بپذیرند و بگویند: «آقا! این مقدار از موشکها و پهپادهای ایران قرار است به هدف برخورد کند، چارهای نداریم و نمیتوانیم رهگیری کنیم». این یعنی چه؟
مهدی محمدی، مشاور راهبردی رئیس هیئت مذاکرهکننده و رئیس مجلس شورای اسلامی، در جدیدترین تحلیل خود از جنگ و آتش بس بین ایران و آمریکا گفت:
متن فایل صوتی محمدی که در کانال تلگرامی خود منتشر کرده را در ادامه میخوانید:
در طول ۱۴۰ یا ۱۵۰ شب گذشته، ما از جنگ حرف زدیم. مهمترین مضمونی که من سعی کردم برای شما شرح بدهم این بوده که در جنگ میان ما و دشمنانمان — در جنگ میان ایران، آمریکا، رژیم اسرائیل و برخی کشورهای دیگر که مشخصاً انگلیسیها در آن بسیار دخیلاند و در منطقه هم امارات و سعودی بخش مهمی از این جنگ محسوب میشوند — چه میگذرد. این مضمون مشترک همه حرفهایی بوده که من در طول این شبها و روزها به شما گزارش کردهام.
اما واقعیت این است که فکر میکنم یکی از وظایف من این است که تغییر شکل و جهت جنگ را هم برای شما گزارش کنم. جنگ همیشه جنگ نظامی نیست. جنگهای نظامی وقتی فرا میرسند که زمانشان رسیده باشد. ممکن است کسانی که از قدرت نظامی استفاده میکنند، درباره زمان درستِ استفاده از این نیرو درست تصمیم بگیرند یا غلط تصمیم بگیرند؛ ولی به هر حال زمانی وجود دارد که در آن زمان باید از نیروی نظامی استفاده کرد.
شاید دو شاخص کلی وجود داشته باشد برای اینکه چه زمانی قدرتهای دارای نیروی نظامی تصمیم میگیرند از آن استفاده کنند:
شاخص اول: زمانی است که کارشان را کردهاند، راهشان را رفتهاند و مجموعهای از ابزارهای دیگری را که باید به کار میگرفتند (مثل ابزار تحریم، ابزار عملیات شناختی و ابزار کار اطلاعاتی و امنیتی) استفاده کردهاند. آنها طرف مقابل خود را به اندازه کافی تضعیف کردهاند و بعد تصمیم میگیرند از نیروی نظامی برای تمام کردن کار استفاده کنند. اینجا نیروی نظامی به عنوان یک «عامل فیصلهبخش» و عاملی که قرار …
