محمدرضا فرزعلیان درباره نامه اخیر وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، به مدیران کل استانها، که در آن نامه تاکید شده موارد ارگونومیکی نباید در تشخیص یک شغل به عنوان مشاغل سخت لحاظ شود، توضیح داد: ماده یک آییننامه در تعریف مشاغل سخت و زیان آور، اشعار داشته که «کار سخت و زیانآور کارهایی است که در آنها عوامل فیزیکی، شیمیایی، مکانیکی و بیولوژیکی محیط کار غیراستاندارد بوده که در اثر اشتغال کارگر تنشی به مراتب بالاتر از ظرفیتهای طبیعی (جسمی و روانی) در وی ایجاد میگردد که نتیجه آن بیماری شغلی و عوارض ناشی از آن میباشد».
او ادامه داد: اتفاقا بخش قابل توجهی از مسائل ارگونومیک دقیقا به همین موضوع مربوط میشود؛ وضعیت نامناسب بدن، اعمال نیروی بیش از ظرفیت، حرکات تکراری، حمل و جابهجایی بار، ایستادن یا نشستن طولانی، فشار مستمر بر اندامها، طراحی نامناسب ابزار و ایستگاه کار و هنچنین عدم تناسب تجهیزات با ویژگیهای جسمانی کارگر.
مسئول محور غرب و شمال غرب کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار استان تهران تاکید کرد: این عوامل میتوانند موجب تنش و فرسایش جسمی و بیماریهای اسکلتی - عضلانی شوند. پس حذف مطلق «ارزیابی ارگونومیک» از فرآیند بررسی، با فلسفه و هدف مقررات سخت و زیانآور محل بحث جدی دارد.
مشاغل سخت و زیان آور گروه الف و ب چیست؟ تفاوتها، قوانین و لیست کامل مشاغل
عضو اسبق کمیته بدوی مشاغل سخت و زیان آور استان تهران، در توضیح مصادیق مشاغل سخت و زیانآور «گروه الف و ب» و تفاوتها، لیست کامل و قوانین ۱۴۰۴ نیز توضیح داد: مشاغل سخت و زیانآور یکی از مهمترین موضوعات قانون کار و قانون تامین اجتماعی هستند که هم برای کارگران و هم برای کارفرمایان اهمیت زیادی دارند. قرار گرفتن یک شغل در فهرست مشاغل سخت و زیانآور، علاوه بر ایجاد مزایایی مانند بازنشستگی پیش از موعد برای کارکنان، تعهدات و مسئولیتهای قانونی متعددی نیز برای کارفرما ایجاد میکند.
او ادامه داد: بسیاری از افراد تصور میکنند هر شغلی که فعالیت بدنی سنگین داشته باشد، جزو مشاغل سخت و زیانآور محسوب میشود؛ در حالی که تشخیص سخت و زیانآور بودن یک شغل تنها بر اساس عنوان شغلی انجام نمیشود. شرایط محیط کار، میزان مواجهه کارکنان با عوامل زیانآور، نتایج اندازهگیریهای بهداشت حرفهای و نظر کمیتههای تخصصی، …
