بازار دارويي ايران در سال هاي اخير در نقطه اي حساس ميان دو مطالبه مهم قرار گرفته است؛ از يك سو حمايت از توليد داخلي و كاهش وابستگي به واردات و از سوي ديگر، تضمين دسترسي پايدار بيماران به داروهاي باكيفيت و ايمن . در چنين شرايطي، هر تصميم درباره واردات، توليد يا تخصيص منابع ارزي دارو، تنها يك تصميم تجاري نيست، بلكه مستقيماً با سلامت ميليون ها بيمار و همچنين منابع عمومي كشور ارتباط دارد . به همين دليل، اختلاف نظر ميان توليدكنندگان و سياست گذار دارويي، زماني كه به موضوعاتي مانند ايمنوگلوبولين، فرآورده هاي پلاسمايي يا داروهاي وارداتي مي رسد، حساسيت بيشتري پيدا مي كند . در اين ميان، سازمان غذا و دارو تأكيد دارد كه انتشار فراخوان براي تأمين يك دارو الزاماً به معناي تصميم قطعي براي واردات آن نيست و سياست گذار بايد همزمان چند ملاحظه را در نظر بگيرد؛ از جلوگيري از كمبود دارو و تأمين نياز بيماران گرفته تا حمايت از توليد داخل، كنترل كيفيت و صيانت از منابع ارزي و يارانه اي . در مقابل، توليدكنندگان داخلي نيز انتظار دارند سياست هاي وارداتي به گونه اي تنظيم شود كه سرمايه گذاري هاي انجام شده براي توسعه ظرفيت توليد، تحت تأثير واردات قرار نگيرد . مساله زماني پيچيده تر مي شود كه پاي كيفيت داروهاي وارداتي به ميان مي آيد . در حالي كه برخي ادعاها درباره كيفيت فرآورده هاي دارويي با منشأ برخي كشورها مطرح شده، سازمان غذا و دارو تأكيد مي كند كه كيفيت و ايمني دارو را نمي توان صرفاً بر اساس نام كشور مبدأ ارزيابي كرد و هر ادعايي بايد بر پايه مستندات علمي و در فرآيندهاي رسمي بررسي شود .
تأمين دارو تابع منافع يك بنگاه خاص نيست
مديركل فرآورده هاي دارويي سازمان …
