در شرايطي كه شهرداري تهران «خانه ريز» را راهي براي ورود سرمايه هاي خرد به بازار مسكن و حتي مسيري براي خانه دار شدن اقشار كم درآمد معرفي مي كند، كارشناسان آن را بيشتر ابزاري براي سرمايه گذاري مي دانند، اما پرسش اصلي اين است كه اين طرح در نهايت «خانه» مي سازد يا فقط «سهمي از خانه» مي فروشد؟ تفاوت ميان اين دو، همان نقطه اي است كه مي تواند مرز ميان يك ابزار نوين حفظ ارزش پول و يك راهكار واقعي براي حل معضل مسكن باشد.
بازار مسكن طي سال هاي اخير به يكي از دشوارترين بازارها براي خانوارهاي ايراني تبديل شده است. افزايش قيمت زمين و مصالح، رشد هزينه ساخت، كاهش قدرت خريد و فاصله فزاينده ميان درآمد خانوار و قيمت واحدهاي مسكوني باعث شده خريد خانه براي بسياري از مستأجران از يك هدف قابل دسترس به رويايي دور تبديل شود.
در چنين شرايطي، ايده «خانه ريز» بر يك واقعيت ساده بنا شده است: اگر خريد يك خانه كامل براي مردم ممكن نيست، چرا امكان خريد بخش كوچكي از يك پروژه ملكي فراهم نشود؟ …
