ايرج نديمي
هفته دولت در هر سال، فقط يك مناسبت تقويمي براي ارايه گزارش عملكرد نيست؛ فرصتي است براي ارزيابي واقعبينانه از اينكه دولت در چه نقطهاي ايستاده، چه موانعي را پشتسر گذاشته و براي عبور از كاستيها چه تصميمهايي بايد بگيرد. در شرايطي كه كشور با مجموعهاي از فشارهاي بيروني و داخلي روبهرو است، كار دولت را نميتوان تنها با معيارهاي عادي سنجيد. اگر دولتي در ميانه جنگ، بحران منطقهاي و فشارهاي چندلايه اقتصادي توانسته ثباتي نسبي را در برخي حوزهها حفظ كند، همين امر نشان ميدهد كه در برابر تهديدها زمينگير نشده و از كار نيفتاده است، بنابراين دولت در كل نمره قبولي ميگيرد. يكي از مهمترين نقاطي كه در ارزيابي دولت بايد موردتوجه قرار گيرد، وضعيت سياست خارجي و نحوه مواجهه با بحرانهاي امنيتي و منطقهاي است. دولت چهاردهم در دورهاي آغاز به كار كرده كه كشور با شرايط عادي روبهرو نبوده است؛ جنگ، تهديدهاي مستقيم و غيرمستقيم و فضاي پرتنش منطقهاي، هر كدام ميتوانستند يك دولت را دچار بحرانهاي مستمر كنند. با اين حال، دولت چهاردهم توانسته در اين شرايط از افتادن در دام بيثباتي گسترده جلوگيري كند. اين نكته به ويژه در حفظ انسجام عمومي و جلوگيري از تحقق اهداف اعلامي دشمنان، اهميت دارد. وقتي دشمنان در پي فشار، براندازي يا تضعيف ساختارهاي كشور باشند و دولت بتواند ايستادگي كند و اجازه ندهد كشور به سمت فروپاشي سياسي يا امنيتي سوق داده شود، اين خود يك نوع موفقيت به شمار ميآيد. البته اين موفقيت به معناي آن نيست كه دولت از همه ضعفهاي داخلي عبور كرده يا بر ناكارآمديهاي مزمن غلبه كرده است. تفاوت ميان «دولت قوي» و «دولت بينقص» را بايد جدي گرفت. دولت ممكن است در سطح سياست خارجي يا مديريت بحرانهاي بزرگ عملكرد قابل قبولي داشته باشد، اما همزمان در عرصه اقتصاد، معيشت و برخي حوزههاي اجرايي با نارساييهايي روبهرو باشد. همين واقعيت سبب ميشود كه هفته دولت به جاي آنكه صرفا محل ستايش باشد، به ميدان بازبيني و اصلاح نيز تبديل شود. دولت اگر واقعا بخواهد از عنوان موفقيت دفاع كند، بايد نشان دهد كه در برابر انتقادها هم آمادگي ترميم دارد. از اين منظر، يكي از مهمترين نيازهاي امروز دولت، بازنگري در تركيب و كاركرد كابينه است. دولت با تيمي كه بر سر كار آمده، طبيعتا بايد متناسب با شرايط روز خود …
