در روزهای پایانی چهارمین چله هستیم و تحولات سریع این روزها میطلبد پیش از ورود به چله پنجم، مروری گذرا بر این حوادث و تحولات داشته باشیم تا از این رهگذر برای ورود به چله پیش رو کسب آمادگی نماییم؛ چلهای که نمیدانیم در دامان خود، چه تحفهای برای مردم مبعوث دارد و در پایان آن چگونه خواهیم بود.
این چله که چله خونخواهی و منطقهای شدن آن بود، با تشییعی اعجابانگیز بهویژه در عراق، با توجه به بعد منطقهای و جهانی آغاز شد و با راهپیمایی زیارت اربعین در همین کشور به اتمام رسید. برگزاری باشکوه این دو ابررویداد، پیوند عمیق و مردمی ایران و عراق را بهعنوان اکسیر ظهور، بینقابتر از گذشته به رخ جهانیان کشید. اینک دشمن میداند که اگر بخواهد برای حمله زمینی به ایران از مرز مهم عراق استفاده کند، پیش رو و پشت سر خود مردم مجاهد چند ده میلیونی عراق را خواهد داشت، مگر آنکه بخواهد رسما به آنجا هم لشکرکشی کند و قتل عام راه بیندازد. در این صورت، این خطا حتما باتلاق نهایی آمریکا و رژیم صهیونی خواهد بود. حمله چند روز گذشته آمریکا و عربستان به عراق در این چارچوب قابل تحلیل است.
اما آنچه در دو ضلع دیگر مقاومت در این چله رخ داد عرصه را بیش از پیش بر یاران شیطان تنگ کرد. بیعت حزبالله لبنان و پیام امام در پاسخشان و تاکید بر لزوم جهاد و مقاومت و ورود یمن به درگیری مستقیمتر با عربستان و عزم انصارالله برای شکستن محاصره و استفاده از موقعیت راهبردی تنگه بابالمندب، به دو ضلع دیگر مربع اصلی جریان مقاومت (در کنار ایران و عراق) آرایشی جدید و تعیینکننده داد.
اما در داخل کشور، این چله، چله گشایش دوباره صحنه نبرد بود، هم در بعد اثبات قدرتمندی ما و هم خباثت ترامپ و گروه اپستینیاش. اگرچه شاید لازم بود و باشد در این دوره پیشدستانهتر و دردناکتر عمل کنیم اما همین مقدار نمایش اقتدار دوباره توانست ما را به قله چله نخست بازگرداند. در این شرایط بود که دوباره ترامپ در لحظه خفگی، نبرد را رها کرد و شوق مذاکره و پیگیری تفاهمنامه باطلشده را در دل برخی یا خائن یا احمق انداخت. کلیدواژه لزوم تثبیت دستاوردهای این پیروزی، تعبیری سوم از همین ماجراست.
همچنین هیأت رئیسه خبرگان در روزهای پایانی این چله، در بیانیهای مشابه بیانیه جمعی از خبرگان در ساعات پایانی چله …
