او با اشاره به افزایش حضور هواپیماهای نظامی، بهویژه هواپیماهای سوخترسان در پایگاههای منطقهای تأکید کرد که «چیزی از چشم ما پنهان نمیماند» و بعید است این حجم از جابهجاییهای نظامی بدون اطلاع کشورهای میزبان انجام شده باشد. این هشدار در شرایطی مطرح شد که به تازگی امارات متحده عربی نیز از توقف تمامی فعالیتهای تجاری، مبادلات بازرگانی و معاملات مالی با ایران تا اطلاع ثانوی خبر داده است.
ابوظبی دلیل این تصمیم را ادعای شلیک دو موشک بالستیک از سوی ایران عنوان کرده است؛ ادعایی که جمهوری اسلامی ایران قاطعانه رد کرده و آن را بیاساس دانسته است. در محافل سیاسی و نظامی داخل کشور نیز این احتمال مطرح شده که چنین ادعایی میتواند در چارچوب یک عملیات «پرچم دروغین» برای فراهم کردن زمینه اقدامات بعدی علیه ایران ارزیابی شود؛ بهویژه آنکه نتیجه این ادعا، تنها یک واکنش امنیتی محدود نبوده و مستقیما یکی از مهمترین مسیرهای تجاری و مالی ایران را هدف قرار داده است. این تحول از آن جهت اهمیت بیشتری پیدا میکند که یک روز پیش از تصمیم ابوظبی، دونالد ترامپ با محمد بنزاید، رئیس امارات، تلفنی گفتوگو کرده بود؛ تماسی که محور آن، بنا بر گزارشهای منتشرشده، تحولات منطقهای و روابط دوجانبه بوده است. همزمان مقامهایی همچون مارک روبیو و شیخ طحنون نیز رایزنیهای جداگانهای داشتهاند.
اکنون پرسش اصلی این است که آیا تصمیم امارات را میتوان صرفا واکنشی به یک ادعای امنیتی دانست یا آن را باید در چارچوب نقش تازه ابوظبی در فشار اقتصادی علیه ایران تحلیل کرد؟ پاسخ به این پرسش بدون بازگشت به نقش امارات در جنگ اخیر و جایگاه این کشور در شبکه نظامی و اقتصادی آمریکا در منطقه ممکن نیست.
امارات؛ از میزبانی پایگاههای آمریکا تا هدف حملات ایران
برای فهم تصمیم ابوظبی، نمیتوان از سابقه نقش این کشور در جنگ اخیر ایران، آمریکا و اسرائیل عبور کرد. امارات در جریان جنگ رمضان، صرفا یک کشور همسایه نبود؛ خاک این کشور میزبان زیرساختها و نیروهای نظامی آمریکا بود و همین مسأله، آن را به بخشی از شبکه عملیاتی واشنگتن در منطقه تبدیل میکرد.
پایگاه هوایی الظفره در ابوظبی یکی از مهمترین مراکز نظامی آمریکا در منطقه است و پایگاه المنهاد نیز در امارات قرار دارد. در جریان جنگ، ایران …
