ترامپ که از میزبانی اردوغان بسیار مشعوف بود، در حالی به این نشست رفت که پروژه منطقهایاش برای مهار یا انهدام کامل ایران و جبهه مقاومت، براساس ارزیابیهای راهبردی خود نظامیان و امنیتیهای کاخ سفید، با بنبست روبهرو شده بود. درواقع ترامپ پس از شکست ساختاری ناتو در تحقق وظیفهای که برای گسترش ناتو به خاورمیانه و قلب آسیا قائل بود، در این نشست امیدوار بود این وظیفه را به ترکیه واگذار کند تا با نقشآفرینی در لبنان، سوریه و برای دفاع از کشورهای عربی خلیجفارس، راهبرد گسترش ناتو به شرق را در آسیا آغاز نماید. دلیل روشنی در پس این رویکرد جدید وجود دارد. در غزه، لبنان، یمن و در قبال ایران، جنگ ناتمام ترامپ – نتانیاهو با ناکامی بزرگی روبهرو شده و برونرفت تضمینشدهای برایشان وجود ندارد. از یک سو، اسرائیل و نتانیاهو که امیدوار بودند، ارتش لبنان و دولت این کشور با مقاومت درگیر شوند و مشکل اسرائیل را حل کنند که از این امر ناامید شدند و به همین جهت در مرحله بعد، فعلا کاخ سفید روی سناریوی جولانی و ارتش او در لبنان حساب باز کردهاند تا با افزایش اقدامات اسرائیل در سوریه، جولانی را مجبور به ورود به باتلاق کرده و هزینههای طاقتفرسای آنها را به دوش جولانی بگذارند. از سوی دیگر، آمریکا در قبال ایران و حفاظت از پایگاههایش در کشورهای عربی و تضمین امنیت کشورهای میزبان، شکست فاحشی خورده است و حالا باید پروژه خلعسلاح مقاومت در عراق، لبنان و غزه را در کنار نوعی بازدارندگی در مقابل ایران، با یک ویترین جدید با پشتوانه ناتو به پیش ببرد. آمریکا، ناتو و رژیم صهیونی قبلا شانس خود را در دریای سرخ و بابالمندب آزموده و سرافکنده شدهاند و آمریکا، ناتو و رژیم صهیونی در قبال ایران نیز آنچنان خسارت دیده و شکستخوردهاند که اکنون از سر استیصال رو به سرابسازی دفاعی، آن هم در قالب ائتلافهای منطقهای آوردهاند.
درواقع، آمریکا برای خروج از سردرگمی راهبردی و عملیاتی، با ساماندهی ائتلاف و توافقات شبیه توافق اخیر در مکه، تقلا میکند فعلا از خط مقدم درگیری فاصله گرفته تا برای یک مرحله جدید جنگی آماده شود و فعلا از این لایههای نیابتی با کاربست پشتوانهای ناتو، سرمایههای پایگاهی خود را در منطقه حفظ کند و به همپیمانان عرب خود در منطقه امید بدهد که اگر فعلا نمیتواند مستقیما در امنیت آنها موثر باشد، از طریق لایههای جدید و نیابتی، از واگرایی این کشورها از طرحهای امنیتی کلان آمریکا، جلوگیری کند. البته ترکیه و پاکستان بهخوبی آگاه هستند که نباید و نمیتوانند خود را هزینه طرحهای آمریکایی کنند. تجربه جنگ اوکراین و هزینه شدن ناتو و اروپا در یک جنگ آمریکایی، پیش روی آنهاست و میدانند که هر نوع اقدام آنها باسرعت با واکنشهای همهجانبه مواجه میشوند و در صورت یک مواجهه قربانی پروژه آمریکایی – صهیونی خواهند شد. این مساله اکنون برای بسیاری از آگاهان در منطقه روشن شده که بهترین راه تامین امنیت پایدار هر حوزه ژئوپلتیک از خلال همکاری تنگانگ کشورهای آن حوزه حاصل میشود و طبیعتا در این فضا که آگاهیهای مردم و نخبگان منطقه و بهخصوص مردم پاکستان، ترکیه و عربستان در پرتو مشاهده توانمندهای خیرهکننده مقاومت افزایش یافته، قطعا اگر سران این کشور با درک اعتقادی پرچم مواجهه با توسعهطلبی و هژمونیسازی رژیم صهیونی و بهویژه دفاع از مردم مظلوم فلسطین و غزه را بلند کنند، خواهند دید که ملتهای منطقه و بسیاری از کشورها باسرعت در کنارشان خواهند بود اما اگر این ائتلافهای نیابتی به سمت باتلاق طرحهای آمریکایی و صهیونی منحرف شوند، باید بدانند که از هماکنون با واکنشهای جدی همه رقبای آمریکا از جمله روسیه و چین که در مقابل گسترش ناتو به آسیا حساس هستند، روبهرو خواهند شد و درنهایت همراهی با آمریکا در چنین طرحی، هیچ سرنوشتی جز قربانی شدن و بیحاصلی دربر ندارد.
