به گزارش جام جم آنلاین؛ فیلم «آخرین خانه» با یک فرضیهی «چه میشد اگر…» بسیار درگیرکننده آغاز میشود: خانوادهای در سیاتل بیدار شده و درمییابند که تمام خروجیهای خانهشان به شکلی متافیزیکی مسدود شده است؛ شیشهها نمیشکنند و درها باز نمیشوند. این ایده که بلافاصله خاطرات جمعی دوران قرنطینه کووید-۱۹ را در ذهن مخاطب احضار میکند، نیمی از مسیر موفقیت را در جذب مخاطب طی کرده است، اما در ادامه با واکنشهای متفاوتی از سوی منتقدان روبهرو شده است که ارزش تحلیل دقیقتری را دارد.
قدرت کارگردانی لوئیس لتریر و فضاسازی کلاستروفوبیک
از منظر فنی و کارگردانی، لوئیس لتریر که پیش از این هدایت پروژههای بلاکباستری و عظیمی، چون «فست ایکس» و «هالک شگفتانگیز» را بر عهده داشته، در جدیدترین فیلم نتفلیکس توانسته است تعادلی میان فضای خفقانآور و کلاستروفوبیک داخل خانه و تعلیق ناشی از تهدیدات ناشناخته بیرون ایجاد کند. طراحی صحنه کوین جنکینز در این اثر ستودنی است؛ خانهای که در ابتدا مأمن خانواده است، به مرور زیر بار رطوبت و فرسودگی تغییر شکل میدهد و به آینهی تمامنمای استیصال ساکنانش تبدیل میشود. همچنین بازیهای ملموس «واگنر مورا» و «گرتا لی» در نقش والدینی که میان حفظ اقتدار و غرایز بقا سرگردانند، به روایتِ خشکِ فیلم جانی دوباره بخشیده است و لایهای از واقعگرایی را به این اثر ترسناک اضافه کرده است.
کد ویدیو دانلود فیلم اصلی
چالشهای شخصیتپردازی و لکنت در روایت
با این حال، نقد فیلم «آخرین خانه» از منظری دیگر با چالشهای جدی روبهرو …
