ایران در رتبه دهم
به گواه آمارها، بالاتر از ایران، کشورهایی قرار دارند که میانگین ساعت کار هفتگیشان بیشتر است؛ از جمله بوتان (۵۴.۵)، سودان (۵۰.۸)، کنگو (۴۸.۷)، امارات (۴۸.۷)، اردن (۴۷.۷)، لیبریا (۴۷.۵)، پاکستان (۴۷.۵)، قطر(۴۶.۸) و لبنان (۴۶.۴) ایران با ۴۶.۳ ساعت درست پس از لبنان ایستاده و بالاتر از کشورهایی مانند ترکیه (۴۳.۸)، عربستان (۴۰.۹) و بحرین (۳۹.۵) قرار میگیرد.این اعداد در نگاه اول یک پیام روشن دارند: بخش بزرگی از نیروی کار در ایران «کمکار» نیست. دستکم اگر معیار را صرفا زمان حضور در کار بدانیم اما اقتصاددانها سالهاست هشدار میدهند که «ساعت کار» تنها یکی از قطعات پازل است؛ قطعهای که بدون قطعات دیگر (سرمایهگذاری، فناوری، ثبات سیاستی، آموزش و بهرهوری سازمانی) میتواند حتی گمراهکننده باشد.
پرکارترین استانها؛ ردپای نابرابریهای منطقهای …
