ما ز یاران چشم یاری داشتیم!

طرح علنی این موضوع که «تلویزیون نگاه نمی‌کنم»، آن هم در حضور مدیران رسانه، فارغ از نیت گوینده، بیش از آن‌که یک نقد فنی یا ساختاری باشد، القای نوعی دلسردی به بدنه جامعه است. وقتی چنین دیدگاهی در سطوح عالی مدیریتی ترویج می‌شود، ناخودآگاه این پیام را به افکار عمومی مخابره می‌کند که رسانه‌ملی مرجعیت خود را از دست داده است؛ حال آن‌که در میانه جنگ تمام‌عیار رسانه‌ای، تضعیف مرجعیت این رسانه، نه یک کنش اصلاحی، بلکه اقدامی است که ناخواسته، مسیر را برای جایگزینی رسانه‌های بیگانه در سبد مصرف رسانه‌ای مردم هموار می‌سازد. 

نقد سازنده باید در اتاق‌های فکر و به دور از هیاهوی رسانه‌ای صورت گیرد، نه این‌که با علنی کردن «قهر با رسانه»، اعتماد عمومی به تنها تریبون رسمی کشور را دچار خدشه کرد. …