برنامه «بگوبخند» که سه فصل گذشته را در میان مردم سپری کرده و توانسته جای خود را در دل تماشاگران باز کند، اکنون با شروع فصل چهارم و تغییراتی که در ساختار و عوامل خود بهوجود آورده، بار دیگر به آنتن سیما بازگشته است. در روزگاری که دغدغههای روزمره و فشارهای زندگی بر روان مردم سنگینی میکند، برنامههای طنز تنها یک وسیله سرگرمی نیستند بلکه نقشی فراتر از آن دارند و میتوانند با ایجاد لحظههای شاد، تنش ذهنی مخاطب را کاهش دهند و فضایی برای آرامش و فاصلهگرفتن از مشکلات روزانه فراهم کنند. این اهمیت اجتماعی و روانی، جایگاه برنامههای طنز را در میان قالبهای مختلف تلویزیونی ویژه کرده است، بهگونهای که بازگشت آنها به آنتن، خبری خوشایند برای بسیاری از خانوادهها محسوب میشود. در کنار این کارکرد شادیبخش، برنامه بگوبخند رسالت دیگری را نیز دنبال میکند و آن استعدادیابی در حوزه کمدی است؛ بستری که در آن چهرههای تازه و مستعد میتوانند خود را معرفی کنند، هنرشان دیده شود و مسیر حرفهای خود را در دنیای هنر و رسانه آغاز کنند. بهاینترتیب، این برنامه نهتنها پاسخگوی نیاز مخاطبان به فضای شاد و مفرح است بلکه نقش مهمی در شناسایی و پرورش نسل آینده کمدی کشور ایفا میکند و همین موضوع، آن را از یک مسابقه ساده به یک رویداد فرهنگی ارزشمند تبدیل کرده است.
احسان حسینی، یکی از تهیهکنندههای برنامه بگوبخند، در توضیح فصل چهارم این برنامه به جامجم گفت: مهمترین تفاوت این فصل با فصلهای قبلی در ویترین برنامه است؛ به این معنا که مجری و داوران کاملا تغییر کردهاند و در کنار آن، مهمترین تحول ساختاری هم به شیوه رقابت برمیگردد. او توضیح داد که رقابت در فصلهای گذشته بهصورت حذفی و تکحذفی برگزار میشد، اما در فصل چهارم شکل لیگ بهخود گرفته است؛ بهاینصورت که هر داور چند یار دارد، این یارها دوبهدو با هم رقابت میکنند و تماشاگران به آنها رأی میدهند. رقابتها بهصورت رفتوبرگشتی انجام میشود و کسی که بیشترین تعداد برد را بهدست بیاورد، برنده میشود. در نهایت هم میان برندگان، مرحله نهایی برگزار میشود. حسینی این تغییر را فقط یک جابهجایی ساده در قالب مسابقه ندانست و گفت: ساختار برنامه کاملا عوض شده و بگوبخند از حالت یک مسابقه صرف خارج شده و به فضایی درهمتنیده رسیده است که در آن، بخشهای لیگ دیده میشود، تنوع شخصیتها بالا رفته و همچنین تعداد بازیگرهای ثابت برنامه پررنگتر شده که بخشی از بار برنامه برعهدهآنهاست.
شیرینی شوخیهای بداهه مجری
او درباره انتخاب یوسف تیموری بهعنوان مجری گفت که این انتخاب از ابتدا در اولویت تیم بوده است، چون او به شوخی و بداهه بسیار مسلط است و بهاصطلاح واقعا بگوبخندی است. حسینی توضیح داد: از ابتدای شروع تولید این فصل، تصمیم بر این بوده که ویترین برنامه کاملا تغییر کند و مجری و داوران جدیدی وارد شوند و در همین چارچوب، یوسف تیموری انتخاب اول تیم بوده و خوشبختانه او هم قبول کرد و اجرای برنامه را برعهده گرفت.
حسینی درباره داوران نیز گفت: ترکیب فصل چهارم براساس پیشکسوتی و سابقه در کار طنز شکلگرفته و از آقای لولایی و خانم شریفینیا گرفته تا آقای کربلایی و آقای طاهرفر، همه در این حوزه فعال و شناخته شدهاند.
او درعینحال تاکید کرد که ویژگی خاص فصل جدید این بوده که یک نفر غیر بازیگر هم در جمع داوران حضور داشته باشد؛ کسی که کارگردان باشد و از پشت دوربین آمده باشد. بهگفته او، آقای طاهرفر علاوه بر تجربه در ساخت سریال، کاملا مشرف و آشنا به این فضاست و همین باعث شده ترکیب داوران به یک جمع متفاوت و مناسب برسد.
حسینی در ادامه به توضیح اهمیت وجود برنامههای طنز در شرایط فعلی کشور پرداخت و گفت: باتوجه به وضعیتی که کشور داشته، حدود هفتهشتماه هیچ محتوای طنزی روی آنتن نبوده. شرایط نسبت به سالهای گذشته ویژه بوده و همین باعث شده تولید چنین برنامههایی اهمیت بیشتری پیدا کند. امیدوارم این برنامهها بتوانند دستکم تاثیری موقتی روی روحیه مردم تاثیر بگذارند و حتی برای لحظاتی لبخند را به مخاطب هدیه دهند.
بهکار گیری انواع روشهای خنداندن
حسینی در ادامه درباره کارکرد روانی برنامههای طنز گفت: اینگونه برنامهها نوعی برنامه آسایشگاهی هستند؛ یعنی برنامهای که در پایان شب، حدود یک ساعت یا یک ساعت و نیم، پخش میشود تا مردم بتوانند آن را ببینند، لبخند بزنند و کمی از دغدغههایشان فاصله بگیرند. این نوع برنامهها باید تنش ذهنی را پایین بیاورند تا مخاطب بتواند از فشارهای روزمره فارغ شود و لحظهای آسایش روانی پیدا کند.
حسینی در بخش دیگری از این گفتوگو، به مسیر رشد بگوبخند از فصل اول تا فصل چهارم اشاره کرد و گفت: این برنامه در ابتدا یک مسابقه صرف بوده، اما بهمرور زمان رشد کرده و اکنون به چیزی فراتر از یک مسابقه تبدیل شده است.
همانطور که یک اپلیکیشن انواع خدمات را در خود جای میدهد، بگوبخند هم بهعنوان یک برنامه تلویزیونی در حوزه طنز، انواعواقسام خدمات را ارائه میکند؛ از استندآپ گرفته تا نمایش ایرانی، نمایش کلاسیک، شعر طنز، شعبدهبازی، مسابقه و حضور بازیگرها و کمدینها. حسینی تاکید کرد که وقتی یک محصول به خاصیت سوپراپلیکیشنی میرسد، ریزهکاریهایش بیشتر میشود و میتواند امتداد پیدا کند و ماندگار شود.
در هر فصل این برنامه، حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ نفر کمدین حضور پیدا میکنند. حسینی با تاکید بر اینکه در هیچ شبکه تلویزیون و سپهر رسانهای کشور چنین حجمی از کمدینها، چه تئاتری و چه رسانهای، گرد هم نمیآیند، گفت: این برنامه محلی برای حضور، اجرا، بازگشت و دوباره دیدهشدن آنهاست. باید به این نکته هم توجه داشت که یک کمدی تلویزیونی ویژگیهایی باید داشته باشد، طوری که بتواند محتوای موجود در فضای مجازی و رسانههای دیگر را بگیرد و به چیزی تمیز و قابلپخش تبدیل کند؛ چیزی که نه شوخی جنسی داشته باشد، نه سیاسی، اما درعینحال بتواند مخاطب را حسابی بخنداند؛ بنابراین طبیعی است که این فرآیند بسیار زمانبر، سخت و نیازمند تجربه است.
حسینی درباره عوامل مؤثر در موفقیت کمدینها گفت: بخشی از موفقیت به روزآمدبودن برمیگردد، بخشی به توانایی ارتباطگرفتن با وسعت خنده، بخشی به آشنابودن با زبان و گوش خنده و بخشی هم به شیرینبودن کاراکتری که کمدین ارائه میکند. او درعینحال تاکید کرد که شانس هم نقش زیادی دارد و حتی اگر استعداد فرد ۶۰ یا ۷۰ یا ۸۰ درصد باشد، باز هم باید ۳۰ درصدی از شانس همراه او باشد تا بتواند موفق شود.
حسینی سپس به نمونههایی از اجراهای این فصل اشاره کرد و گفت برنامه بر پایه ترکیب بازیگران ثابت و شرکتکنندگان تازهکار میچرخد؛ بازیگرانی که برخی از فصلهای قبلی آمدهاند، در برنامه استعدادشان شکوفا شده، نفر اول یا دوم یا سوم شدهاند و حالا در فصلهای بعدی بهعنوان بازیگر ثابت حضور دارند.
چنانکه از این گفتوگو بر میآید، بگو بخند در فصل چهارم تلاش کرده از قالب یک مسابقه ساده فاصله بگیرد و با تغییر در ساختار، حضور چهرههای تازه و توجه به استعدادیابی، به برنامهای گستردهتر در حوزه طنز تبدیل شود.
این برنامه در شرایطی به آنتن بازگشته که تلویزیون ماهها از محتوای طنز دور بوده و حالا بیش از گذشته نیاز مخاطب به شادی، آرامش و دیدن چهرههای تازه در این حوزه احساس میشود. از این منظر، بگوبخند فقط یک برنامه سرگرمکننده نیست بلکه تلاشی برای زنده نگهداشتن جریان طنز و کشف استعدادهای جدید در تلویزیون بهشمار میآید.
