اهدافی که ایشان تعریف کرده بودند، ازجمله نهضت علمی، تعریف مرجعیت علمی برای ایران و همچنین تعریف مرجعیت علمی برای زبان فارسی، بهعنوان اهداف عینی مشخص شد. نتیجه آن نیز این بود که ما از دهه ۸۰ و بهویژه از سالهای آغازین این دهه، سالانه جزو کشورهای پیشرو در جریان علم بودیم. در مقطعی ایران نخستین کشور از نظر سرعت تولید علم بهشمار میرفت و در برخی سالها تولید علم در کشورمان ۱۳برابر متوسط دنیا بود.
سهم ما در تولید علم جهان از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی تا امروز ۲۰ درصد رشد داشته است.
قرار گرفتن دانشمندان ما در زمره دانشمندان برتر جهان و قرارگیری دانشگاههای ما در میان دانشگاههای پیشرو، اتفاقی است که بهصورت عینی قابل اندازهگیری بود. طبیعتا برای مجامع استکباری که اداره دنیا را براساس تقلید، تبعیت و به بردگی کشاندن کشورهای دیگر طراحی میکنند، این روند تحملپذیر نبود. از همین جهت، ما شاهد شکلگیری یک جریان آپارتاید علمی (نسخه جدید تحریمها علیه ایران) در کنار نسلکشی علمی هستیم. نسلکشی علمی ما، به شهادت رسیدن ۱۲ دانشمند، از جمله رئیس دانشگاه آزاد، در جنگ ۱۲ روزه و ادامه ترورها بود؛ هرچند ترورها از قبل نیز وجود داشت و در جنگ ۴۰ روزه نیز ادامه یافت.
در کنار آپارتاید علمی، ما شاهد یک تبعیض نژادی کشوری علیه دانشمندان ایرانی و دانشگاههای ایرانی هستیم که بهصورت عامدانه و هدایتشده، رسما با بهانههایی مانند تحریمها، دانشمندان ایرانی را از ارائه آثار علمی خود در اسناد معتبر بینالمللی منع کرده و برای آنها محدودیت ایجاد کردهاند. در نتیجه تعداد مقالات و مستندات علمی ثبتشده توسط دانشمندان ایرانی در آمارهای جهانی پایین میآید و بر این اساس ادعا میکنند که ایران رشد علمی ضعیفی داشته است.
به این ترتیب میتوان گفت چنین رویکردی بخشی از یک مبارزه است. ما جریان علمی دنیا را بخشی از نظام سلطه میدانیم و مبارزه علمیای را که با ایران صورت گرفته، بخشی از جنگ علیه ملت ایران میدانیم. ازطرفی، مجاهدت علمی دانشجویان و دانشمندان جوانمان در این عرصه را بخشی از جهاد علمی میدانیم و این مبارزه ادامه دارد.
