
ترامپ روز یکشنبه در شبکه اجتماعی تروث سوشال نوشت: «این رزمایشها سیگنالی کاملا نامناسب و متخاصمانه ارسال میکنند.» به نظر میرسد این اقدام با هدف دلجویی از رهبر گوشهگیر کرهشمالی صورت گرفته است؛ شخصیتی که رئیسجمهور آمریکا اشتیاق فراوانی برای دیدار دوباره با او دارد.
روابط شخصی پرطمطراق ترامپ با رهبر کرهشمالی، شراکت دیرینه واشنگتن و سئول را به چالش کشیده است. کیم جونگ اون از زمان نخستین دوره ریاستجمهوری ترامپ، توانمندیهای نظامی کشورش را به شکل چشمگیری گسترش داده و براساس برآوردها، اکنون دهها کلاهک هستهای در اختیار دارد. کرهشمالی نیز در مقابل، پاسخ مثبتی به این پیشنهاد صلحآمیز جدید ترامپ نشان نداده است.
ورود ناگهانی ترامپ به این موضوع، بازنگری گستردهتری را فراتر از مسأله رزمایشها رقم زده است. فرماندهان ارشد نظامی کرهجنوبی دیروز اعلام کردند دو کشور اکنون باید درباره «وضعیت دفاع مشترک در آینده» با یکدیگر گفتوگو کنند.
ابعاد راهبردی مانور اولچی
تحلیلگران سیانان اشاره میکنند این رزمایشهای نظامی آمریکا و کرهجنوبی شامل تمریناتی است تا اختیاری را به سئول بازگرداند که از زمان آغاز جنگ کره در سال ۱۹۵۰ از آن محروم بوده است. این اختیار همان «فرماندهی عملیاتی نیروهای مشترک آمریکا و کرهجنوبی در زمان جنگ در شبهجزیره» محسوب میشود. طی چند سال گذشته، کرهجنوبی به قدرتی نظامی در تراز جهانی تبدیل شده است. گرچه این کشور هنوز همسطح آمریکا یا چین نیست.
دستیابی به این هدف، یکی از خواستههای کلیدی هر دو کشور بهشمار میرود. هنگامی که سئول توانایی خود را در دوشکشیدن این مسئولیت اثبات کند، واشنگتن میتواند در درگیریهای احتمالی آینده نقشی پشتیبان داشته باشد؛ در این صورت، ایالات متحده بخشی از قدرت آتش را تأمین کرده و مسئولیت اصلی و هزینههای دفاعی را برعهده کرهجنوبی خواهد گذاشت. ساختار فعلی فرماندهی اندکی پس از آغاز جنگ کره شکل گرفت. در آن زمان، سئول اختیارات نیروهای خود را به واشنگتن واگذار کرد، چراکه دولت آمریکا تجهیزات بسیار برتر و تجربه بیشتری داشت و برای مقابله با تهدید کمونیسم در خط مرزی مناسبتر بود. در ابتدا «ستاد فرماندهی سازمان ملل متحد» هدایت نیروهای کرهجنوبی را برعهده گرفت و سپس در سال ۱۹۷۸، این مسئولیت …













