به گزارش جام جم آنلاین از روابطعمومی رسانهملی، وی عقیده دارد هر برنامه تلویزیونی بخشی از یک منظومه رسانهای است و نباید انتظار داشت یک برنامه به تنهایی همه مطالبات مخاطبان را پاسخ دهد.
زادبر با اشاره به سابقه پخش برنامه جریان، اظهار کرد: از شهریور سال ۱۴۰۲ که این برنامه روی آنتن رفت، کشور فرازوفرودهای مهمی را پشت سر گذاشته است. طبیعی است که برنامهای با ماهیت سیاسی و تحلیلی، تحتتأثیر این تحولات قرار بگیرد و شاید همین هم یکی از دلایل دیده شدن جریان بوده است.
وی افزود: تا امروز حدود ۴۰۰ قسمت از این برنامه تولید و پخش شده و در مقاطع حساس، ازجمله همزمان با برخی رخدادهای مهم و شرایط جنگی، تعداد برنامهها نیز افزایش پیدا کرده است تا بتوانیم متناسب با تحولات، تحلیلهای بیشتری در اختیار مخاطبان قرار دهیم.
زادبر در پاسخ به پرسشی درباره حضور برخی چهرههای علمی و دانشگاهی در برنامه جریان و نگرانی مخاطبان نسبت به احتمال قرار گرفتن این افراد در معرض تهدید یا ترور، گفت: این دغدغه مردم کاملا قابل احترام است اما باید توجه داشت که حضور افراد در رسانهملی براساس ضوابط، شیوهنامهها و هماهنگیهای مشخص انجام میشود.
وی ادامه داد: بسیاری از این شخصیتها اساسا افراد گمنامی نیستند و سالهاست در عرصههای علمی، دانشگاهی یا مدیریتی شناخته شدهاند. پیش از آنکه مردم نسبت به این موضوع حساسیت نشان دهند، مجموعههای مسئول درباره حضور این افراد ملاحظات لازم را درنظر گرفتهاند. هر برنامه بخشی از یک پازل رسانهای است.
مجری جریان با اشاره به برخی انتقادها مبنی بر اینکه چرا برنامه به همه موضوعات روز ورود نمیکند، تصریح کرد: از نخستین برنامههایی بودیم که به پرونده چای دبش پرداختیم و درباره فساد اقتصادی و نقد برخی رویههای داخلی نیز گفتوگوهای متعددی داشتیم اما هر برنامه مأموریت مشخصی دارد و نمیتوان انتظار داشت همه موضوعات را به یک اندازه پوشش دهد. من همیشه تأکید کردهام که برنامههای تلویزیون را باید مانند قطعات یک پازل دید. هر برنامه بخشی از اطلاعات، تحلیلها یا روایتها را ارائه میکند و در کنار سایر برنامهها، تصویر کاملتری برای مخاطب شکل میگیرد. قضاوت درباره یک برنامه براساس یک یا دو قسمت، نگاه دقیقی نیست.
زادبر تأکید کرد که جریان از ابتدا بهعنوان برنامهای نیمهتخصصی با محوریت تحلیلهای سیاسی و تاریخی طراحی شده و طبیعی است که در همین چارچوب حرکت کند.
وی یکی از تفاوتهای اصلی جریان با بسیاری از برنامههای سیاسی تلویزیون را نوع مهمانان آن دانست و عنوان کرد: از ابتدا قرار نبود این برنامه محل گفتوگو با مسئولان و سیاستمداران باشد. هدف ما ایجاد تریبونی برای نخبگان دانشگاهی، پژوهشگران و اندیشمندان بود تا بتوانند درباره مسائل کشور تحلیل ارائه کنند؛ به همین دلیل تعداد گفتوگوهای ما با مسئولان اجرایی بسیار محدود بوده و عمده مهمانان برنامه را استادان دانشگاه، پژوهشگران و صاحبنظران حوزوی و دانشگاهی تشکیل دادهاند.
