گستره این حملات از جنگ تحمیلی ۱۲روزه و جنگ رمضان با هدف قرار دادن نقاط مختلفی از پایتخت و مدرسه شجره طیبه میناب و دیگر نقاط کشور آغاز شد و تا حملات اخیر به استانهای جنوبی کشور ادامه پیدا کرد؛ موضوعی که این برداشت را در جامعه ایرانی ایجاد میکند که ما اکنون یک کشور و جامعهای واحد با گستره جغرافیایی مشخص هستیم که در برابر تهاجم دشمن قرار گرفتهایم. تهاجم دشمن نشان میدهد آنها درصدد آسیب رساندن به یک جامعه هستند و همین مسأله زمینه ایجاد همبستگی را فراهم میکند. بهعبارت دیگر اینگونه نیست که گفته شود دشمنان فقط به جنوب کشور حمله کردهاند بلکه آنها ایران را هدف قرار گرفتهاند. بههر حال هر هجمهای میتواند همبستگیآفرین باشد. هجمه کنونی دشمن نیز برای جامعه ایرانی بسیار همبستگیساز بوده است؛ بهویژه آنکه در این دوره از جنگ، دشمن میان مردم و نیروهای نظامی تفکیکی قائل نیست. هنگامی که مناطق غیرنظامی هدف حمله قرار میگیرند، دشمن این پیام را منتقل میکند که با همه مردم دشمنی دارد. همین مسأله موجب رسوایی دشمن شده و در نهایت، نقش وحدتآفرین خود را در جامعه ایفا کرده است؛ بنابراین حملات دشمن به جنوب کشور بهطور طبیعی موجب همبستگی اجتماعی میشود و وقتی این همبستگی شکل بگیرد، به افزایش تابآوری اجتماعی نیز منجر خواهد …
