ناصر ابراهیمی – کارشناس فوتبال
لیگ بدون تماشاگر، هرچقدر هم تلاش کنیم با واژههای مختلف توجیهش کنیم، یک لیگ ناقص است. فوتبال بدون صدای سکوها، بدون هیجان هواداران و بدون آن انرژیای که از روی سکو به زمین منتقل میشود بخش مهمی از ماهیت خودش را از دست میدهد. اما مسئله زمانی جدیتر میشود که بدانیم تیمهای ایرانی آنقدر باکیفیت نیستند که بتوانند نبود تماشاگر را با کیفیت فوتبالشان جبران کنند.
کاش میتوانستیم بگوییم اشکالی ندارد. تماشاگر نداریم، اما در عوض قرار است این فصل فوتبال باکیفیتی ببینیم. کاش میشد امیدوار بود تیمها آنقدر خوب بازی کنند که جای خالی سکوها کمتر به چشم بیاید. اما مگر با خودمان تعارف داریم؟ واقعیتهای فوتبال ایران را میدانیم. مگر نمیدانیم در فوتبال ایران چه خبر است؟
کیفیت فوتبال چیزی نیست که یک فصل بد باشد و فصل بعد ناگهان به شکلی حیرتانگیز متحول شود. فوتبال با برنامه ساخته میشود. کیفیت، محصول تصمیمهای درست و بلندمدت است. محصول بازیکنسازی، توجه به ردههای پایه، توسعه مربیان و البته دور شدن از نتیجهگرایی افراطی.
وقتی هنوز همهچیز در فوتبال ایران با نتیجه سنجیده میشود چطور میتوانیم انتظار داشته باشیم تیمها به کیفیت فکر کنند؟ مربیای که با یک شکست ممکن است برکنار شود، طبیعی است که اول به نتیجه فکر کند نه ساختن تیم.
پس نباید نبود تماشاگر را با این امید توجیه کنیم که «امسال فوتبالمان باکیفیت میشود». چنین اتفاقی بدون برنامه رخ نمیدهد. فوتبال خوب ساخته میشود، نه اینکه یکشبه از راه برسد.
