«امین رجبزاده» از آن دست خبرنگاران پیشکسوت است که غبارِ سالها کار در واحد خبر صداوسیما، از چهرهاش نرفته، بلکه به تجربهای گرانبها در کولهبارش تبدیل شده است. او که فعالیت خود را از سال ۱۳۶۶ و در بحبوحه جنگ تحمیلی در مرکز صدا و سیمای بوشهرآغاز کرده و بارها با میکروفن و دوربین به دل میدان خطر زده است .
آغازی با طعم آتش
وقتی از رجبزاده درباره شروع کارش میپرسیم، ذهنش بلافاصله به سال ۶۶ پرتاب میشود؛ به روزهایی که جزیره خارگ زیر سنگینترین بمبارانها بود. او در حالی که از آن دوران یاد میکند، میگوید: فعالیت حرفهای من با جنگ تحمیلی گره خورده بود. هر روز باید از مسیر دریایی، خودم را به خارگ میرساندم تا گزارشهای خبری را مخابره کنم. آن روزها خبرنگاری، نه صرفاً اطلاعرسانی، که ثبت لحظهبهلحظه ایثار بود.
او که سابقه حضور در ۳ جنگ تحمیلی را در کارنامه دارد، این تجربهها را بزرگترین افتخار حرفهای خود میداند؛ افتخاری که حاصلِ حضور در خط مقدم روایتگری است.
گرهگشایی دوربین از محرومیت چاه مبارک
رجبزاده معتقد است که جوهره اصلی خبرنگاری، پیگیری مطالبات مردم است و به عقیده او، شیرینترین لحظات برای یک خبرنگار، زمانی رقم میخورد که پیگیریهایش به نتیجه میرسد. او برای اثبات این ادعا، گریزی به سال ۱۳۷۸ میزند؛ خاطرهای که هنوز هم پس از سالها، برق رضایت را در چشمانش مینشاند.
ماجرا از یک مدرسه دخترانه در منطقه «چاهمبارک» عسلویه شروع شد؛ مدرسهای که مشکلاتش امین رجبزاده را بر آن داشت تا دوربین بهدست، گزارشی تهیه کند که از اخبار سراسری پخش شد. این گزارش، تلنگری به وضعیت زیرساختی آن منطقه بود، اما برای رجبزاده هزینههایی هم داشت: گزارش که پخش شد، یکی از مسئولان ارشد وقت استان بوشهر بهشدت …
