ایشان در صحبتهایشان فرمودند ضروریترین مساله امروز جامعه ایران اسلامی، حفظ وحدت و انسجام اجتماعی است و از آن با تعبیر «سپر پولادین اتحاد ملی» یاد کردند.
این سپر پولادین در اندیشه امام شهید، چهار رکن دارد. رکن نخست، وحدت مردم با مردم است؛ یعنی مردم در درون جامعه، انسجام و وحدت خود را حفظ کنند و از تنازع و اختلاف بپرهیزند، چراکه اختلاف، تفرقه و شکست را بههمراه خواهد داشت.
مولفه دوم، انسجام مردم با مسئولان است؛ بهاینمعنا که وقتی در یک سازوکار انتخاباتی، مسئولان را در نهادهایی مختلفی همچون ریاستجمهوری، مجلس شورای اسلامی، مجلس خبرگان و شوراهای شهر انتخاب میکنیم، از آنجا که این افراد برآمده از اراده ملی ایرانیان هستند، طبیعی است که باید به بخش عمدهای از تصمیمات آنان اعتماد داشته باشیم.
موضوع بعدی که امام شهید بر آن تاکید کردند، وحدت مسئولان با نیروهای نظامی و لشکری است. این مساله نیز بسیار مهم است که ما به فرماندهان و سرآمدان عرصه نظامی و لشکری خود اعتماد کامل داشته باشیم و به تصمیمات راهبردی آنان در میدان اتکا کنیم. در اینجا آقای شهیدمان تاکید میکنند که وحدت مردم در واقع اردوگاه میدان و سربازان جانبرکف نظام مقدس جمهوری اسلامی است. در نهایت، رکن چهارم، وحدت دولتمردان با میدان، یا به تعبیر دیگر، وحدت دیپلماسی و میدان است.
سخنان رهبر شهید از این جهت نخستین سند راهبردی وحدت ملی بهشمار میآید که بهواسطه آن ایشان شیرازه وحدت و انسجام ملی را ترسیم کردند. در بیانیه اخیر مقام معظم رهبری نیز بار دیگر همین مفاد مورد تاکید قرار گرفته است؛ یعنی ارجاع دوباره به همین مبانی و مفاهیم مطرحشده از سوی امام شهید. اگر قرار است در مسیر پیروزی نهایی حرکت کنیم و قدر و منزلت ملی ایرانیان در جهان بیشازپیش شناخته شود، عنصر انسجامبخشی و وحدت ملی، اصلیترین و کلیدیترین مولفه خواهد بود. هر صدایی که به این انسجام خدشه وارد کند، نظم ملی را بر هم بزند و همبستگی اجتماعی را تضعیف کند، در تعارض با راهبرد وحدتآفرینی ملی قرار دارد.
اگر بخواهیم این وحدت حفظ و در عرصه نظام اجتماعی بازتولید شود، پیشفرض آن اعتماد است. نمیتوان به مسئولانی که به هر تقدیر، در یک سازوکار انتخاباتی و براساس اراده ملی، مسئولیتهای اجرایی، تقنینی، قضایی و سایر عرصههای حکمرانی را برعهده گرفتهاند، اعتماد نکرد؛ زیرا حکمرانی در هر دوره، بهویژه پس از انقلاب اسلامی، ترجمان اراده ملی بوده است. بنابراین، طبیعی است که باید به این مسئولان اعتماد کنیم؛ حتی اگر به دلایل راهبردی، محرمانگی اطلاعات یا سایر ملاحظات، از جزئیات برخی تصمیمات آگاه نباشیم، عقل حکم میکند به کسانی که ترجمان اراده خود ما در نظام حکمرانی هستند و مسئولیت تصمیمات ملی را برعهده دارند، اعتماد کرده و در این مسیر همراه باشیم.
البته این بهمعنای نفی پرسش، نقد یا مطالبهگری نیست اما نقد و سؤال نباید به تخریب، توهین و تهمت منجر شود؛ چراکه اینها همان خطوط قرمزی هستند که وحدت ملی را از هم میپاشند. این یک سنت الهی و قرآنی است که خداوند متعال میفرماید هرگاه میان امتها تنازع و اختلاف پدیداید، قدرت، انسجام و اقتدار آنان از بین خواهد رفت و در نهایت دچار زوال خواهند شد.
از همین رو، مهمتر از همه ظرفیتهای نظامی، وحدت و انسجام ملی است؛ چراکه این سرمایه اجتماعی، پشتوانه اصلی تدافع و ایستادگی ما در برابر جبهه خصم و استکبار جهانی به شمار میآید.
