این اقدام سلطهجویانه که تحت لوای دکترین نئواستعماری «دُنرو» دنبال میشود، تلاش واشنگتن را برای جبران کمبود بیسابقه ذخایر استراتژیک و مهار بحرانهای خودساخته انرژی افشا میسازد. مقامات کاخ سفید قصد دارند با سوءاستفاده از شرایط سیاسی حاصل از ربایش نیکولاس مادورو، کنترل بیش از ۱۰ میدان نفتی ارزشمند با ۹۰ میلیارد بشکه ذخیره اثباتشده را به شرکتهای آمریکایی واگذار کنند. واشنگتن این طرح را نوعی همکاری اقتصادی قلمداد میکند، اما ماهیت واقعی آن نشاندهنده ابزارسازی از ناآرامیهای منطقهای و تداوم امپریالیسم انرژی جهت تحمیل سلطه بر ثروتهای ملی آمریکای جنوبی است. پیشبرد مستقیم این فرآیند توسط مارکو روبیو، وزیر امور خارجه و برنامهریزی سفر کریس رایت، وزیر انرژی آمریکا به کاراکاس، نشان از شتاب کاخ سفید برای تثبیت انحصار نفتی خود دارد؛ اقدامی که نیت اصلی واشنگتن را در استثمار منابع ملل تحت ستم، تحت پوشش ادعاهای واهی حمایت از مردم ونزوئلا، کاملا برملا ساخته است.
دکترین امپریالیستی انرژی
گرچه جزئیات این طرح همچنان در حال نهاییشدن است، اما گفتوگوها بیش از ۱۰ میدان نفتی فعال را شامل میشود. تسلط بر ۹۰ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده ونزوئلا، ذخایر استراتژیک ایالات متحده را بیش از دو برابر کرده و وابستگی به بازار خاورمیانه را کاهش میدهد. این اقدام هزینه تأمین انرژی صنایع داخلی آمریکا را کاهش داده و کنترل مستقیم واشنگتن بر بازار جهانی را برای مهار تورم تقویت میکند. علاوه بر این، ورود شرکتهای آمریکایی به این میادین، سودهای سرشاری را روانه والاستریت میکند و پایههای دلار نفتی را تحکیم میبخشد. این استراتژی، سلطه آمریکا بر انرژی کارائیب را برای نسلها تضمین کرده و پایداری رشد اقتصادی کشور را در برابر شوکها به قیمت چپاول منابع ملی کاراکاس بیمه میکند. از منظر نظامی، سوخت، شریان حیاتی نیروی دریایی، هوایی و زنجیره لجستیک فرامرزی واشنگتن است و دسترسی مستقیم به این منابع، پایداری آن را تضمین میکند. کنترل ذخایر نزدیک جغرافیایی در آمریکای جنوبی، خطوط تأمین سوخت پنتاگون را در صورت بروز درگیریهای بزرگ از تهدیدات دریایی و موشکی دور میسازد. همچنین، تحدید نفوذ چین و روسیه از این میادین، مانع از حضور زیرساختی رقبای راهبردی آمریکا در حوزه حیات خلوت این کشور میشود. …
