آیا مدافع حرم صرفا بهمعنای حضور نظامی در یک جغرافیای مشخص است یا مفهومی فراتر از مرزهای سیاسی دارد؟ تعریف حرم بسته به برهه تاریخی و نوع تهدید تغییر میکند. اگر در سالهای گذشته محور اصلی دفاع، مقابله با تروریسم سازمان یافته داعش در جغرافیای سوریه و عراق بود تا شبکه مقاومت از هم نپاشد، این روزها با تقابلی متفاوت روبهرو هستیم. تقابل میان شبکه استکبار و شبکه مقاومت، به هسته مرکزی این شبکه یعنی جمهوری اسلامی رسیده است.
در این میان، آن عبارت کلیدی و ماندگار حاج قاسم که میفرمود جمهوری اسلامی حرم است، معنای بنیادین خود را پیدا میکند. این جمله مرزهای جغرافیایی را جابهجا میکند و حرم را از مکانی فیزیکی به یک کانون و هسته مرکزی تبدیل میکند.
دفاع از حرم دیگر تنها بحث حفظ یک ساختار فیزیکی یا نظامی نیست بلکه به تعبیر امام شهید که فرمودند جمهوری اسلامی یک ملت زنده است، به معنی دفاع از پیکرهای است که مردم با تمام باورها و حضورشان، بخشی جداییناپذیر از آن هستند. درواقع دفاع از حرم، همان دفاع از تمامیت ارضی، حاکمیت ملی و بهویژه هویت ایرانی_اسلامی ماست. این نگاه مسئولیت سنگینی را بر دوش نسلها قرار میدهد. اگر جمهوری اسلامی حرم باشد و حرم از مردم ساخته شده باشد، پس تداوم این حیات، وظیفهای نسل به نسل است. مسئولیت انتقال این میراث بر دوش نسلهای اول و دوم انقلاب است، اما تداوم خود این دفاع، بر دوش نسلهای جدید قرار دارد. نسلهای جدید، خود مدافعان حرم هستند.
درواقع باید درک کرد که تهاجم امروز، تهاجمی یکبعدی و فیزیکی نیست. ما با شبکهای پیچیده و چندلایه روبهرو هستیم که از طریق جنگ روانی و تلاش برای تهی کردن ایران از درون دنبال تخریب ماست. در این عرصه، مدافع حرم بودن لزوما بهمعنای حضور در خط مقدم جبهه و حمل سلاح نیست. روح اصلی حرم، همان مقاومت و استقامت در برابر استکبار است. از این منظر، مدافعان وطن همان مدافعان حرم هستند. هر کسی با هر جایگاهی میتواند در این مسیر باشد؛ از کودکی هفت هشت ساله که با باور خود مقاومت میکند تا سالمندی که با حفظ ارزشها، از روح حرم پاسداری میکند.
در نهایت لازم است از تعریف ساده و جغرافیایی فاصله بگیریم و کلمه حرم را درست ببینیم: حرم همان هویت، همان حیثیت و همان روح مقاومت ماست.
