به گزارش جام جم آنلاین ؛ این روزها که دغدغههای اقتصادی و هشدارهای مربوط به آینده جمعیتی کشور در صدر اخبار قرار دارد، ساخت برنامهای تلویزیونی با موضوع فرزندآوری که هم جذابیت بصری داشته باشد و هم به ورطه شعارزدگی نیفتد، راه رفتن روی لبه تیغ است. شبکه نسیم این شبها با برنامه «جونمون» دست به تجربه متفاوتی زده است؛ برنامهای که زوجهای بدون فرزند را در موقعیتی غیرمنتظره و چالشبرانگیز با کودکان تنها میگذارد تا حس شیرین و البته پرمسئولیت پدری و مادری را در بستری رئالیتیشو (واقعنما) بازآفرینی کند.
به بهانه پخش این برنامه، به سراغ کامران سیفالهی، تهیهکننده «جونمون» رفتیم تا در گفتوگویی صمیمانه، چالشهای تولید این اثر متفاوت را بررسی کنیم. سیفالهی که پیش از این با برنامه «میشه که بشه» دغدغههای شغلی جوانان را به تصویر کشیده بود، حالا با تیمی جوان و دهه هفتادی وارد دنیای پرماجرای کودکان شده است. او در این گفتگو از تلاش برای زندهکردن امید، حفظ هویت ایرانی-اسلامی و مواجهه رسانهای با بحران پیری جمعیت میگوید.
از دغدغه اشتغال تا سیاهچاله جمعیت
کامران سیفالهی را پیش از این با تهیهکنندگی «میشه که بشه» میشناختیم. برنامهای دغدغهمند که به حوزه بحران کار در جامعه اشاره داشت. او که حالا «جونمون» را در دست تهیه دارد، درباره تغییر مسیر محتوایی پروژههای خود از اشتغال به سمت موضوعات اجتماعی گفت: «من به عنوان برنامهساز، بیش از آنکه به راهبردهای دیکتهشده توجه کنم، نگاهم به نیازهای کف جامعه است. اگر در «میشه که بشه» به دنبال حل بحران بیکاری و ترویج مهاجرت معکوس بودیم، امروز در برنامه جونمون با معضل بزرگی به نام سیاهچاله جمعیت مواجهیم. مسئله جمعیت یک موضوع حیاتی و ملی است؛ اگر امروز برای آن کاری نکنیم، ۲۰ سال دیگر با کشوری پیر مواجه خواهیم بود که دیگر راه اصلاحی نخواهد داشت.»
مسئولیت در قبال وطن
وی با اشاره به پیوند میان وطنپرستی و فرزندآوری ادامه داد: «نباید اجازه دهیم معضلات اقتصادی، ما را از مسئولیتی که نسبت به این خاک داریم غافل کند. جمعیت ایران نباید رو به پیری برود. ما نباید ذوق پدر و مادر شدن را از خودمان بگیریم. هدف ما در شبکه نسیم این است که با زبانی متفاوت و تلطیفشده، این فضا را برای جوانان باز کنیم تا در کنار تمام سختیها، لذتهای زندگی در کنار فرزند را هم تماشا کنند.»
حضور سپند امیرسلیمانی و همسرش
تهیهکننده برنامه جونمون حضور سپند امیرسلیمانی و مونا کرمی را یک اتفاق بینظیر در تلویزیون دانست و توضیح داد: «ما پیش از این زوج مجری کم نداشتهایم، اما زوجی که خودشان به تازگی فرزنددار شده باشند و همزمان برنامهای با موضوع فرزندداری را اجرا کنند، تجربهای نو است. این دو عزیز صرفاً مجری نبودند؛ آنها از مرحله طراحی بازیها و دکور تا اتاق فکرهای تخصصی، با تمام وجود مشارکت کردند. به شکلی میتوان گفت الگوی زیست واقعی آنها در برنامه جریان دارد و مخاطب کاملاً حس میکند که آنها خودشان در حال تجربه کردن این لحظات هستند.»
نقش کلیدی کارگردانی هنری در رئالیتیشو
وی در پاسخ به نقدهای پیرامون حضور بازیگران در عرصه اجرا اضافه کرد: «حضور سپند در این پروژه فراتر از یک میزبان است. چرا که او در واقع نقش کارگردان هنری را بر عهده داشت. در فضای رئالیتیشو که ما کات نمیدادیم و دوربینها مخفی بودند، مدیریت لحظهای موقعیتها و هدایت افراد ناآشنا با فضای تصویر، بر عهده او بود. این همراهی باعث شد تا جریان زندگی، اختلافنظرها و شوخی زوجها به شکلی کاملاً واقعی و جذاب برای مخاطب ثبت شود.»
اتاق فکری با حضور کارشناسان و مشاوران زبده
سیفالهی با اشاره به پشتوانه علمی برنامه اظهار داشت: «ما از مشاوران وزارت بهداشت، روانشناسان کودک، مشاوران خانواده و حتی مدیران مهدکودکها در اتاق فکر بهره بردیم. هدف ما این بود که اشتباهات تربیتی را به حداقل برسانیم. برای مثال، در حل معضل روانشناختی ارتباط کودکان با افراد غریبه، اتاقی را طراحی کردیم که والدین بچهها از پشت دوربین نظارهگر باشند تا امنیت روانی کودکان در طول ضبط برنامه حفظ شود.»
طراحی موقعیت به جای کنترل محتوا
وی در تشریح فرم برنامهسازی خود گفت: «عقیده من این است که در رئالیتیشو باید «طراحی چهارچوب» کرد، نه «کنترل محتوا». ما موقعیت را میسازیم و اجازه میدهیم افراد وارد آن شوند؛ حتی اگر خروجی مطلوب ما نباشد، همان چالش و معضل را به تصویر میکشیم تا برایش جواب پیدا کنیم. برنامه جونمون یک کار دستوری و شعارزده نیست؛ بلکه یک برنامه شاد و در عین حال سرگرمکننده است که محتوای لایهای خود را در بستر خنده و نشاط به مخاطب منتقل میکند.»
همنسلی با مخاطب
کامران سیفالهی حضور تیم تولید جوان را نقطه قوت برنامه دانست و گفت: «اکثر عوامل ما دهه هفتادی هستند و این موضوع باعث شده در طراحی چالشها، خودمان را مصداق قرار دهیم. جالب است بدانید اغلب زوجهای شرکتکننده ما حتی دهه هشتادی بودند. اگر تیم ما با افکار این نسل نزدیک نبود، نمیتوانستیم همزبانی ایجاد کنیم. من معتقدم برای مخاطب امروز، باید همنسلان خودش برنامه بسازند تا بفهمند که هم مشکل اقتصاد را درک میکنیم و هم ضرورت زندگی و امید را.»
ایران مادر ماست
وی با تأکید بر لزوم تزریق امید به جامعه خاطرنشان کرد: «امید واهی غلط است، اما امید آخرین انگیزه ماست. ما میدانیم پوشک و شیرخشک گران است، اما نمیتوانیم اجازه دهیم نسل ایرانی منقرض شود. طبق آمار، جمعیت کشورهای همسایه به شدت در حال انفجار است و اگر جمعیت ما به ۳۰ میلیون برسد، هویت ملیمان در خطر قرار میگیرد. ایران مادر من است و اجازه نمیدهم این نسل به سمت پایان برود. پدر و مادر شدن قشنگترین حس دنیاست و وظیفه ماست که این امید را در دل جوانان زنده نگه داریم.»
کد ویدیو دانلود فیلم اصلی
