به گزارش خبرنگار جام جم آنلاین سیستان و بلوچستان - علی اکبر رهدار
عامر افروز
کهیر؛ نگین بکر سواحل مکران که هنوز ناشناخته مانده است
در قلب سواحل مکران، جایی که کویر به دریا میرسد و گلفشانها از دل زمین سخن میگویند، بخش «کهیر» از توابع شهرستان کنارک خودنمایی میکند؛ منطقهای که با وجود برخورداری از ظرفیتهای کمنظیر طبیعی، کشاورزی و گردشگری، هنوز در سایه ناشناختگی مانده و در انتظار نگاه ویژه مسئولان است.
بخش کهیر با قرارگیری در مسیر ارتباطی کنارک به زرآباد و جاسک، از جایگاهی راهبردی در جنوب شرق کشور برخوردار است؛ ترکیبی از دریا، کویر، دشتهای حاصلخیز و پدیدههای شگفتانگیز زمینشناسی که هر یک به تنهایی میتواند روایتگر قصهای تازه از این دیار باشد.
کهیر؛ سرزمینی که طبیعت در آن سخاوتمند بوده است
اگر از طبیعت بپرسید چرا اینگونه به جنوب مکران عشق ورزیده، پاسخش را باید در چشماندازهای بینظیر کهیر جستوجو کرد. این بخش از یک سو به دریای عمان و از سوی دیگر به تپههای شنی و عرصههای کویری میرسد؛ جایی که تپههای ماسهای بهنرمی به امواج دریا میپیوندند و رؤیایی محقق شده را برای طبیعتدوستان خلق میکنند.
تلاقی کویر و دریا در این منطقه، نه یک شعار تبلیغاتی که یک واقعیت دیدنی است؛ مناظری که با هر غروب آفتاب، به نگارهای بدیع از آفرینش تبدیل میشود و هر ساله عکاسان و طبیعتگردان زیادی را مسحور خود میکند.
گلفشانها؛ معجزهای خاموش در دل خاک
اما شگفتانگیزترین بخش این حکایت، گلفشانهای منطقه است؛ پدیدهای نادر که در آن گل سرد، آرام و پیوسته از دل زمین جوشیده و منظرهای فراتر از تصور را پیش روی گردشگران میگذارد. این عارضه طبیعی کمنظیر بهویژه در فصل وزش بادهای موسمی، فعالتر میشود و رونق تازهای به صنعت گردشگری منطقه میبخشد.
گلفشان کهیر را باید نقطه قوت گردشگری این بخش دانست؛ جاذبهای که اگر با معرفی درست و زیرساختهای مناسب همراه شود، میتواند نام کهیر را در فهرست مقاصد برتر گردشگری جنوب شرق کشور ثبت کند.
سد کهیر؛ شاهرگ حیات و توسعه در سواحل مکران
روایت توسعه کهیر بدون اشاره به سد کهیر ناقص میماند؛ زیرساختی عظیم که رودخانه کهیر را مهار کرده و به شاهرگ حیاتی آب در جنوب استان تبدیل شده است. این سد علاوه بر تأمین آب شرب و کشاورزی، نقشی بیبدیل در مهار سیلابهای ویرانگر منطقه ایفا کرده و امنیت آبی دهها روستای پاییندست را تضمین کرده است.
با تکمیل شبکههای انتقال و آبیاری، سد کهیر میتواند موتور محرکه کشاورزی و آبادانی منطقه باشد و دریچههای تازهای از توسعه را به روی مردم سختکوش این خطه بگشاید.
دشت کهیر؛ بهشتی کشاورزی در متن گرمای جنوب
قدم که از ساحل و گلفشانها دور میشویم، به دشت کهیر و سرسبزیای میرسیم که در نگاه اول در جنوب بلوچستان باورش سخت است. موز، انبه، پاپایا، چیکو و هندوانه شیرین، تنها بخشی از گنجینه کشاورزی این خطه پربار است.
اهالی کهیر سالهاست با دستهای خسته و دلهای پرامید، از دل خاک خشک، میوههای گرمسیری برداشت میکنند و نشان دادهاند که این منطقه میتواند به قطب تولید محصولات گرمسیری در کشور تبدیل شود؛ بهشرط حمایت از کشاورز، توسعه آبیاری نوین و تضمین بازار فروش.
صیادی و صنایع دستی؛ آوای زندگی و هنر در کهیر
رسیدن به دریای عمان برای کهیر فقط یک امتیاز جغرافیایی نیست؛ صیادی رگههای اصلی زندگی در این بخش را تشکیل میدهد و صیادان محلی با تلاش شبانهروزی، رزق و روزی را از دل امواج برمیچینند. بندر تنگ و سواحل پیرامونی آن از کانونهای پررونق صید در جنوب استان به شمار میروند.
و در کنار این تلاشها، هنر اصیل زنان بلوچ جلوهگر میشود. سوزندوزیهای رنگارنگ بلوچی، حصیرهای ظریف و صدفکاریهای هنرمندانه، فصلی از فرهنگ و هویت این مردم است که میتواند تبدیل به برند صادراتی و جاذبهای ماندگار در صنعت گردشگری شود.
کهیر، حجم انبوهی از شگفتی و ظرفیت است؛ از گلفشانهای خاموش و سواحل بکر تا باغات گرمسیری و هنرهای دستی زنان بلوچ. آنچه این منطقه را از یک نقطه ساده جغرافیایی به مقصدی راهبردی بدل میکند، نه فقط طبیعت سخاوتمندش، که همت و پشتکار مردمان بومیاش است.
آنچه اکنون کهیر را زمینگیر کرده، نه کمبود ظرفیت که کمبود نگاه و زیرساخت است. مسئولان استانی و کشوری میتوانند با سرمایهگذاری هوشمندانه در راههای دسترسی، اقامتگاههای بومگردی، بازاریابی مقصد و حمایت از تولیدکنندگان محلی، این نگین بکر را به یکی از قطبهای توسعه پایدار سیستان و بلوچستان تبدیل کنند.
آینده کهیر؛ نگین بکر سواحل مکران که هنوز ناشناخته مانده است
در قلب سواحل مکران، جایی که کویر به دریا میرسد و گلفشانها از دل زمین سخن میگویند، بخش «کهیر» از توابع شهرستان کنارک خودنمایی میکند؛ منطقهای که با وجود برخورداری از ظرفیتهای کمنظیر طبیعی، کشاورزی و گردشگری، هنوز در سایه ناشناختگی مانده و در انتظار نگاه ویژه مسئولان است.
بخش کهیر با قرارگیری در مسیر ارتباطی کنارک به زرآباد و جاسک، از جایگاهی راهبردی در جنوب شرق کشور برخوردار است؛ ترکیبی از دریا، کویر، دشتهای حاصلخیز و پدیدههای شگفتانگیز زمینشناسی که هر یک به تنهایی میتواند روایتگر قصهای تازه از این دیار باشد.
کهیر؛ سرزمینی که طبیعت در آن سخاوتمند بوده است
اگر از طبیعت بپرسید چرا اینگونه به جنوب مکران عشق ورزیده، پاسخش را باید در چشماندازهای بینظیر کهیر جستوجو کرد. این بخش از یک سو به دریای عمان و از سوی دیگر به تپههای شنی و عرصههای کویری میرسد؛ جایی که تپههای ماسهای بهنرمی به امواج دریا میپیوندند و رؤیایی محقق شده را برای طبیعتدوستان خلق میکنند.
تلاقی کویر و دریا در این منطقه، نه یک شعار تبلیغاتی که یک واقعیت دیدنی است؛ مناظری که با هر غروب آفتاب، به نگارهای بدیع از آفرینش تبدیل میشود و هر ساله عکاسان و طبیعتگردان زیادی را مسحور خود میکند.
گلفشانها؛ معجزهای خاموش در دل خاک
اما شگفتانگیزترین بخش این حکایت، گلفشانهای منطقه است؛ پدیدهای نادر که در آن گل سرد، آرام و پیوسته از دل زمین جوشیده و منظرهای فراتر از تصور را پیش روی گردشگران میگذارد. این عارضه طبیعی کمنظیر بهویژه در فصل وزش بادهای موسمی، فعالتر میشود و رونق تازهای به صنعت گردشگری منطقه میبخشد.
گلفشان کهیر را باید نقطه قوت گردشگری این بخش دانست؛ جاذبهای که اگر با معرفی درست و زیرساختهای مناسب همراه شود، میتواند نام کهیر را در فهرست مقاصد برتر گردشگری جنوب شرق کشور ثبت کند.
سد کهیر؛ شاهرگ حیات و توسعه در سواحل مکران
روایت توسعه کهیر بدون اشاره به سد کهیر ناقص میماند؛ زیرساختی عظیم که رودخانه کهیر را مهار کرده و به شاهرگ حیاتی آب در جنوب استان تبدیل شده است. این سد علاوه بر تأمین آب شرب و کشاورزی، نقشی بیبدیل در مهار سیلابهای ویرانگر منطقه ایفا کرده و امنیت آبی دهها روستای پاییندست را تضمین کرده است.
با تکمیل شبکههای انتقال و آبیاری، سد کهیر میتواند موتور محرکه کشاورزی و آبادانی منطقه باشد و دریچههای تازهای از توسعه را به روی مردم سختکوش این خطه بگشاید.
دشت کهیر؛ بهشتی کشاورزی در متن گرمای جنوب
قدم که از ساحل و گلفشانها دور میشویم، به دشت کهیر و سرسبزیای میرسیم که در نگاه اول در جنوب بلوچستان باورش سخت است. موز، انبه، پاپایا، چیکو و هندوانه شیرین، تنها بخشی از گنجینه کشاورزی این خطه پربار است.
اهالی کهیر سالهاست با دستهای خسته و دلهای پرامید، از دل خاک خشک، میوههای گرمسیری برداشت میکنند و نشان دادهاند که این منطقه میتواند به قطب تولید محصولات گرمسیری در کشور تبدیل شود؛ بهشرط حمایت از کشاورز، توسعه آبیاری نوین و تضمین بازار فروش.
صیادی و صنایع دستی؛ آوای زندگی و هنر در کهیر
رسیدن به دریای عمان برای کهیر فقط یک امتیاز جغرافیایی نیست؛ صیادی رگههای اصلی زندگی در این بخش را تشکیل میدهد و صیادان محلی با تلاش شبانهروزی، رزق و روزی را از دل امواج برمیچینند. بندر تنگ و سواحل پیرامونی آن از کانونهای پررونق صید در جنوب استان به شمار میروند.
و در کنار این تلاشها، هنر اصیل زنان بلوچ جلوهگر میشود. سوزندوزیهای رنگارنگ بلوچی، حصیرهای ظریف و صدفکاریهای هنرمندانه، فصلی از فرهنگ و هویت این مردم است که میتواند تبدیل به برند صادراتی و جاذبهای ماندگار در صنعت گردشگری شود.
کهیر، حجم انبوهی از شگفتی و ظرفیت است؛ از گلفشانهای خاموش و سواحل بکر تا باغات گرمسیری و هنرهای دستی زنان بلوچ. آنچه این منطقه را از یک نقطه ساده جغرافیایی به مقصدی راهبردی بدل میکند، نه فقط طبیعت سخاوتمندش، که همت و پشتکار مردمان بومیاش است.
آنچه اکنون کهیر را زمینگیر کرده، نه کمبود ظرفیت که کمبود نگاه و زیرساخت است. مسئولان استانی و کشوری میتوانند با سرمایهگذاری هوشمندانه در راههای دسترسی، اقامتگاههای بومگردی، بازاریابی مقصد و حمایت از تولیدکنندگان محلی، این نگین بکر را به یکی از قطبهای توسعه پایدار سیستان و بلوچستان تبدیل کنند.
آینده کهیر به انتخاب ما وابسته است؛ یا همچنان پدیدهای ناشناخته در حاشیه میماند، یا به مقصدی ماندگار در نقشه گردشگری و اقتصاد ایران بدل میشود. به انتخاب ما وابسته است؛ یا همچنان پدیدهای ناشناخته در حاشیه میماند، یا به مقصدی ماندگار در نقشه گردشگری و اقتصاد ایران بدل میشود.
