جام جم آنلاین – تراژدی اینبار در برودپیک رقم خورد، دوازدهمین قله مرتفع جهان. نیرمال پورجا با همان روحیه جنگجوی همیشگی به راه افتاد. تراژدی بزرگی که یک کوهنورد را میبلعد اینبار انتظار نیرمال را میکشید.
نیرمال پورجا که بریتانیایی-نپالی است تمام ۱۴ قله بالای ۸۰۰۰ متر جهان را تنها در ۶ ماه و ۶ روز فتح کرده بود. رکوردی باورنکردنی که پیش از او بیش از ۷ سال به طول انجامیده بود.
بر اساس اطلاعات منتشر شده بهمن در ارتفاع ۶۶۰۰ متری روی سر نیرمال و سایرین ریخته است. حجم بهمن آنقدر عظیم و وحشتناک بوده که این گروه را صدها متر به پایینتر انداخته است. شرایط آنچنان از لحاظ جوی نامساعد است که امکان جستوجو وجود ندارد. علاوه بر نیرمال پورجا کوهنوردانی از آمریکا، عمان، چین و پاکستان در این حادثه ناپدید شدند.
چرا با وجود تجربههای تلخ گذشته، باز هم چنین حوادثی تکرار میشوند؟ اصلا این نامش شجاعت است یا چیز دیگر؟!
سرنوشت لیلای ایران
کوهنوردی بدون تردید یکی از دشوارترین و جذابترین رشتههای ورزشی جهان است. غلبه بر قلهها، مبارزه با طبیعت و فتح ارتفاعات، رؤیایی است که بسیاری از کوهنوردان سالها برای آن تلاش میکنند.
روی دیگر این رؤیا، خطری است که گاهی بهای آن جان انسانهاست.
این نخستین بار نیست که یک کوهنورد در دل کوهستان جان خود را از دست میدهد. سالها پیش لیلا اسفندیاری، از برجستهترین کوهنوردان ایران، هنگام صعود به گاشربروم ۲ در پاکستان سقوط کرد و جان باخت. پیکر او هرگز به پایین منتقل نشد. نه به این دلیل که کسی بیتفاوت بود بلکه، چون عملیات انتقال میتوانست جان افراد دیگری را به خطر بیندازد و خود او نیز پیشتر خواسته بود در چنین شرایطی برای بازگرداندن پیکرش جان دیگری قربانی نشود. به این ترتیب لیلا برای همیشه در کوه باقی ماند.
تکرار مدام یک تراژدی
در سالهای اخیر نیز بارها شاهد مرگ کوهنوردان در قلههای ایران و جهان بودهایم. از بهمن و سقوط گرفته تا سرمازدگی و کمبود اکسیژن همگی خطراتی هستند که برای هیچ کوهنوردی ناشناخته نیستند. کسانی که پا به این مسیر میگذارند، معمولاً آموزشدیدهاند و بهتر از هر فرد دیگری میدانند که یک تغییر ناگهانی در وضعیت هوا یا یک تصمیم اشتباه میتواند به فاجعه ختم …
