معمولا تیمهایی که از لیگ آزادگان به لیگ برتر میآیند، به هزار و یک دلیل کاندیدای جدی بازگشت به سطح پایینتر هستند. اما نساجی در این زمینه استثنا بود، تیمی پرطرفدار و با قدمت که شش فصل در لیگ برتر حضور داشت و مالک این تیم قول داد تنها یک سال در لیگ آزادگان مهمان باشند. او به قولش عمل کرد و نساجی با اقتدار قهرمان شد و برگشت.
در حضور دوباره نساجی در سطح اول فوتبال، یک اتفاق بزرگ افتاد و آن تغییر دکترین تیمداری در نساجی بود. تیمی که همیشه ستارههای بیرون آمده از استقلال و سایر تیمهای بزرگ را میگرفت که عمدتاً هیچ انگیزهای برای بازی هم نداشتند، سراغ یک مربی رفت که متخصص کار با جوانان بود.
مجتبی حسینی ۳ فصل در آلومینیوم، هم نتیجه آبرومند گرفت و هم جوانانی را به فوتبال ملی و تیمهای بزرگ معرفی کرد که بهترین زمینه برای درآمدزایی باشگاه شدند. از آن طرف کیست که نداند بازی دادن به جوان تاوان دارد و غرامتش را مربی میدهد؟
حالا در پایان روز اول هفته چهارم نساجی با فقط یک امتیاز در قعر جدول نشسته و امروز در قائمشهر، هواداران علیه سرمربی شعار دادند. باز کیست که نداند مدیران فوتبال ما در قبال چنین موضوعاتی چقدر ضعیف هستند و احساسی تصمیم میگیرند! …
