آنچه در ورزشگاه یزد و بازی تراکتور و چادرملو اتفاق افتاد و اتفاقات بازی استقلال و فولاد، سوای نتیجه، نشان داد هر چقدر عدد برگزاری سالهای لیگ ما بیشتر می شود به همان میزان مشکلات فرهنگی بر روی سکوها هم افزایش میابد.
فحاشی تماشاگران در ورزشگاهها -بخصوص فوتبال- یک علت واحد ندارد. ترکیب فشار روانی، هویت فردی و گروهی، شرایط مسابقه، احساس بیعدالتی، فرهنگ هواداری، کنترل اجتماعی و... در کنار رویدادهای منفی زندگی، اجتماع، مشکلات معیشتی، حس قربانی شدن، زورگویی و تبعیض های بیرونی هم با افزایش پرخاشگری هواداران ارتباط دارد.
علت فحاشی را نمی توان صرفا به عصبانی شدن از داور یا بازیکن حریف تقلیل داد، میدان مسابقه تنها مکانی برای تخلیه فشارها است و خیلی ها به ورزشگاه می آیند، درحالیکه آمادگی رفتار مجرمانه دارند. به همه اینها رفتار قبلی بازیکن و خاطرات از او را هم اضافه کنید، محیط ورزشگاه به فرد یاد می دهد که فحش دادن طبیعی است و همه همان کار را انجام می دهند!
فوتبال برای بسیاری از هواداران بخشی از هویت اجتماعی آنهااست. مرز خودی و رقیب همان دو قطبی است که درد کل جامعه امروز ماست. اگر تمام این موارد را کنار هم بگذاریم، آن وقت مشخص می شود همان دو فصل قبل که شجاع خلیلزاده در همین ورزشگاه یزد، آن حرکت ناشایست را انجام داد، بذر این فحاشی امروز را کاشت.
رامین رضاییان با آن همه محبوبیت بین استقلالیها در همان شب برنامه تلویزیونی این بستر را مهیا کرد. البته که فقط بخشی از دلایل فحاشی این بود و بخش عمده به همان فقر کار فرهنگی باشگاهها و فدراسیون فوتبال برمی گردد که در واقع هیچ کاری نمی کنند.
مسعود تلاشان-باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید. …
