پرونده انتقال کسری طاهری به پرسپولیس یکی از پیچیدهترین و در عین حال مبهمترین پروندههای نقلوانتقالاتی فوتبال ایران در سالهای اخیر بود؛ پروندهای که در نهایت به سرانجام نرسید و انتقالی که قرار بود انجام شود، منتفی شد.
ماجرا از این قرار بود که پرسپولیس برای جذب کسری طاهری به توافقاتی رسیده بود و قرار بود این مهاجم جوان راهی سرخپوشان شود، اما ناگهان نساجی وارد ماجرا شد، مبلغ رضایتنامه او را به روبین کازان پرداخت کرد و خودش این بازیکن را به خدمت گرفت.
اما سؤال بزرگ همچنان بیپاسخ است: نساجی با چه هدفی رضایتنامه کسری طاهری را خرید و قرار بود بعد از آن چه اتفاقی رخ دهد؟ آیا قرار بود این بازیکن در ادامه به پرسپولیس منتقل شود؟ آیا قرار بود پولی بین طرفین جابهجا شود؟ جزئیات این ماجرا هیچوقت به شکل شفاف مشخص نشد و نمیتوان با قاطعیت درباره آن ادعایی مطرح کرد؛ با این حال، ابهامات موجود در این پرونده کم نیست و اتفاقات رخداده، سؤالات جدی ایجاد میکند. ضمن اینکه با رسانهای شدن موضوع و قوانین نقلوانتقالاتی فیفا، اجرای چنین سناریویی عملاً بسیار دشوار و حتی غیرممکن بود.
حالا اما گفته میشود کسری طاهری از منتفی شدن حضورش در پرسپولیس ناراحت است و حتی به او وعده حضور در این باشگاه داده شده بود. اینجا اما یک سؤال ساده وجود دارد: چه کسی جز خود کسری قرارداد نساجی را امضا کرده است؟
کسری طاهری با زور اسلحه مجبور به امضای قرارداد با نساجی نشده بود. خودش و خانوادهاش در جریان تمام اتفاقات بودند و در نهایت تصمیم گرفتند پای قرارداد با نساجی را امضا کنند. اگر وعدهای به آنها داده شده، اگر تصور میکردند این قرارداد در نهایت به حضور کسری در پرسپولیس منجر میشود یا اگر اتفاق دیگری پشت پرده وجود داشته، باید همان زمان درباره تبعات تصمیمشان فکر میکردند.
بنابراین اینکه امروز کسری از نرسیدن به پرسپولیس ناراحت باشد، چندان قابل درک نیست. وقتی یک بازیکن قرارداد رسمی با باشگاهی امضا میکند، باید مسئولیت تصمیم خودش را هم بپذیرد. نمیشود در زمان امضا، همه چیز را پذیرفت و بعد که شرایط مطابق انتظار پیش نرفت، مسئولیت را متوجه دیگران کرد.
نکته مهمتر، نقش پدر کسری طاهری است؛ پدری که بدون شک فرزندش را دوست دارد، دلسوز …
