وزیر ورزش ابایی از بیان مشکلات ندارد و بارها با اظهاراتش ثابت کرده که اشراف کاملی به مسائل دارد. البته از او انتظاری جز این هم نمیرود. دنیامالی سالهاست که در ورزش حضور دارد و از نزدیک دستی بر آتش دارد، به همین دلیل هم طبیعی است که شناخت کافی از ریز و درشت مسائل این حوزه داشته باشد و خوب بداند که چالشهای مسیر منتهی به موفقیت و هدف چیست. پس بیشک وقتی در خصوص ریشه ناکارآمدی فوتبال صحبت میکند، نمیتوان حرفهایش را صرفاً یک موضعگیری رسانهای تلقی کرد.
دنیامالی ضمن اشاره به اینکه ساخت ورزشگاه اختصاصی برای باشگاهها وظیفه دولت نیست، میگوید «فوتبال مگر کمپول دارد» و در ادامه نیز به مورد بسیار مهمی اشاره میکند: به اینکه مشکل فوتبال فقط کمبود پول نیست و بخش مهمی از مشکلات این رشته به مدیریت و ورود افرادی برمیگردد که باعث ایجاد حاشیه در آن میشوند. اشاره به همین چند مورد کوتاه کافی است تا مشخص شود وزیر ورزش به خوبی میداند که ریشه مشکلاتی که طی همه این سالها به فوتبال ایران آسیب زده کجاست و چه عواملی این رشته را از مسیر درستی که باید در آن گام بردارد، دور کردند.
شنیدن مشکلات از زبان مسئولان اتفاقی امیدوارکننده است. بیشک اینکه یک مقام مسئول به جای انکار مشکلات یا طبیعی جلوه دادن آن، اقدام به برشمردنش کند یک گام رو به جلو است، خصوصاً در فوتبال ایران که مسائل و مشکلات عمدتاً انکار میشوند و عجیب نیست با این دیدگاه مغرض خواندن هر کسی که بخواهد کلامی در این مورد به زبان بیاورد. حال آنکه صحبتهای وزیر ورزش ثابت میکند هیچ قصد و غرضی در کار نیست. هرچند که همینجا یک «اما»ی بزرگ وجود دارد.
بیتردید اصحاب رسانه و منتقدان صرفاً میتوانند به بیان مشکلات بپردازند یا در نهایت راهکاری پیشنهاد دهند، اما وقتی پای امثال وزیر ورزش به میان میآید داستان کاملاً فرق میکند، چراکه شنیدن مشکلات از زبان مسئولی که اختیار حل و فصل کردن مسائل و اصلاح آن را دارد به همان اندازه که امیدوارکننده است، مطالبهبرانگیز نیز هست و این ضربالمثل «ای که دستت میرسد کاری بکن» را یادآوری میکند.
در واقع وقتی مسئولی به وجود مشکلات اعتراف میکند، ناخودآگاه انتظار میرود گامی برای حل و فصل آن نیز بردارد، چراکه اگر صرفاً قرار به بیان مشکلات باشد، دیگر هیچ تفاوتی بین اصحاب رسانه، منتقدان و مسئولانی، چون وزیر ورزش وجود ندارد؟
آنچه وزیر ورزش بدان اشاره دارد، واقعیتی است که سالها اصحاب رسانه و بسیاری از منتقدان فریاد زدند، اما یا نادیده گرفته شده یا انکار شده است، اما دنیامالی با صحبتهایش در خصوص ریشه مشکلات فوتبال ثابت کرد به هشدار رسانهها باور دارد. پس چه خوب است به عنوان مقام مسئولی که میتواند، گامی برای اصلاح روند معیوبی که فوتبال ایران را به حاشیه برده، بردارد. دست او بیهیچ شک و تردیدی بازتر از رسانههایی است که صرفاً میتوانند هشدار داده و مطالبه کنند و بنویسند. او میتواند جلوی یک روند اشتباه را بگیرد و در راستای اصلاح یک ساختار قدم بردارد، خصوصاً در حوزهای، چون فوتبال ایران که بیش از توضیح در زمینه مسائل و مشکلات، نیازمند عزمی راسخ است برای حل و فصل آن. اینکه وزیر میگوید مشکل فوتبال تنها پول نیست، حرفی کاملاً درست است، اما از دنیامالی که پرواضح است خوب میداند داستان و واقعیت ماجرا چیست، انتظار میرود قدمی هم در راستای حل این مشکلات بردارد و فوتبال را از چنگال آنها که برایش حاشیهسازی میکنند، برهاند.
فوتبال ایران امروز بیش از هر چیزی نیاز به اتخاذ تصمیمات شجاعانه و دلسوزانه دارد. تصمیماتی برای اصلاح، کنار گذاشتن رویههای تکراری و مهمتر از همه کوتاه کردن دست آن عده که خود ریشه مشکلات هستند و بخشی انکارناپذیر از ساختار آن و چه بسا وزیر ورزش همان فرشته نجاتی باشد که میتواند علاج مشکلات فوتبال باشد.
