چرا رهبر معظم انقلاب در پیام امسال، در میان این همه بحران و آشوبی که جهان اسلام را دربرگرفته، از «نزدیکتر شدن چشمانداز غلبه نهایی حق بر باطل و اسلام بر کفر» سخن میگویند؟ در واقع در پشت این موضوع یک ارزیابی تاریخی نهفته است که مسلمانان را به اغتنام فرصت دعوت میکند: موازنهای که سالها با قدرت نظامی، سیاسی، اقتصادی و رسانهای دشمنان اسلام به سود آنان تصویر میشد، امروز دیگر همان تصویر سابق را ندارد. اما یک شرط تعیینکننده باقی است: مسلمانان باید بدانند با این فرصت تاریخی چه کنند.
پیام امام امت در حقیقت یک معادله ارائه میکند: فرصت تاریخی بدون وحدت، به پیروزی تاریخی تبدیل نمیشود. از همین رو نخستین شرط غلبه را «اتحاد کلمه مسلمین در مقابل کفر جهانی» مینامد و وحدت را در کنار نگاه دیپلماتیک و حرکت برای کاهش اختلافات درون جهان اسلام، «راهبردی قرآنی» معرفی میکند. این نگاه، ادامه همان خطی است که امام خمینی (سلاماللهعلیه) در آن وحدت را عامل قدرت امت و سدّ راه سلطه بیگانگان میدانست. هفته وحدت نیز در همان دوره مبارزه و سپس با تدبیر بنیانگذار جمهوری اسلامی صورت رسمی یافت. بنابراین، وحدت در منطق انقلاب اسلامی از ابتدا پروژه بازسازی قدرت امت اسلام بوده است.
اما پیام امسال یک گام جلوتر رفته و بر اساس آیه ۲۹ سوره فتح، دشمن را به عنوان مانع اصلی وحدت هدف گرفته است و دشمن فقط اختلاف شیعه و سنی را هدف نمیگیرد. نژاد، قومیت، جغرافیا، فرهنگ، سیاست و اقتصاد نیز میتوانند در دستگاه دشمن به «شکاف» تبدیل شوند. مسئله دشمن، وجود تفاوتها نیست؛ تبدیل تفاوت به تنازع است. آنجا که تفاوت به نزاع تبدیل شود، نیروی امت به جای دشمن، صرف خود امت میشود.
تمسک به آیه «أَشِدَّاءُ عَلَی الْکفَّارِ رُحَماءُ بَینَهُمْ» که در صدر پیام آمده، در واقع یک نقشه رفتار سیاسی و تمدنی است که همزمان امت اسلام را به جبههای واحد در برابر دشمن، و به حرکت بر مدار برادری در میان مسلمانان فرا میخواند. حذف یکی از این دو، دیگری را نیز بیاثر میکند. …
