به گزارش ایسنا، امروز نظام سیاسی که مادورو از خود به جای گذاشته، بیش از پیش چنان رفتار میکند که گویی نیکولاس مادورو دیگر وجود ندارد.
بارزترین نشانه این تغییر در مذاکرات اخیر میان دولت و مخالفان در کاراکاس دیده شده است. در طول پنج دور مذاکره، دولت دلسی رودریگز حتی موضوع آزادی مادورو و همسرش «سیلیا فلورس» را مطرح نکرد.
یکی از چهرههای مخالف که در مذاکرات حضور دارد به فایننشال تایمز گفت: «مادورو و فلورس اساسا در میز مذاکره وجود ندارند. آنها از تاریخ محو شدهاند.»
بلافاصله پس از دستگیری مادورو و انتقال او به آمریکا در ماه ژانویه، رودریگز این عملیات آمریکا را «حملهای مبتذل» خواند. برادر او «خورخه رودریگز» رئیس مجلس ملی ونزوئلا اعلام کرده بود که دولت تا زمان آزادی مادورو و فلورس دست از تلاش نخواهد کشید، اما هفت ماه بعد، آزادی آنها حتی در دستورکار مذاکرات درباره آینده سیاسی کشور نیز قرار نداشت.
به گزارش فایننشال تایمز، پوسترهایی که خواستار آزادی مادورو بودند در حال جمعآوری هستند و نقاشیهای دیواری که او را تجلیل میکردند نیز بهتدریج ناپدید شدهاند. مردی که زمانی تصویرش بر فضای سیاسی ونزوئلا مسلط بود، بهتدریج از فضای عمومی این کشور حذف میشود.
در همین حال، رودریگز برخی از مقامهای ارشد نظامی را با افرادی نزدیکتر به رهبری جدید جایگزین کرده و جایگاه خود را در ساختار امنیتی کشور مستحکمتر کرده است.
مذاکرات اخیر دولت ونزوئلا و مخالفان شاید قویترین نشانه این باشد که ونزوئلا عملا وارد دوران پسامادورو شده است.
دولت همچنین اعلام کرده است که ۱۳۱ زندانی سیاسی را آزاد کرده و این اقدام را بخشی از روند گستردهتر آشتی ملی دانسته است. سازمانهای حقوق بشری ارقام متفاوتی از تعداد زندانیان سیاسی تاییدشده ارائه کردهاند؛ بنابراین باید با احتیاط با رقم اعلامشده برخورد کرد. با این حال، این آزادیها نیز نشانه دیگری از سرعت بالای تغییرات در فضای سیاسی ونزوئلا هستند.
