خانواده در ایران امروز نه آن نهاد پایدار گذشته است و نه بهطور کامل فروپاشیده؛ بلکه در وضعیتی میاندار و معلق قرار دارد. وضعیتی که در آن بسیاری از تصمیمهای بنیادین زندگی ــ ازدواج، فرزندآوری، طلاق، ماندن یا رفتن ــ مدام به تعویق میافتند. خانواده ایرانی بیش از هر زمان دیگری، منتظر آیندهای نامعلوم مانده است.
در گذشته، خانواده محل تصمیمهای قطعی بود؛ امروز، اما به محل تعویق تصمیمها تبدیل شده است. جوانان ازدواج را عقب میاندازند، زوجها فرزندآوری را و بسیاری از خانوادهها حل تعارضهای درونی را به «بعداً» موکول میکنند. این تعلیق نه از سر بیمسئولیتی، بلکه ناشی از نااطمینانی مزمن است؛ نااطمینانی نسبت به اقتصاد، شغل، مسکن و حتی آینده اجتماعی. خانواده وقتی آینده را مبهم میبیند، محتاط میشود؛ و احتیاطِ بیش از حد، به فلج تصمیمگیری میانجامد. …
