جوان آنلاین: زبان یکی از نعمتهای بزرگ خدا و لطائف شگفت آفرینش انسان است. این عضو از نظر جسم کوچک و در جایگاه فرمانبری و سرکشی بسی بزرگ است. علمای اخلاق معتقدند زبان دارای میدانی گسترده است و در نیک و بد مجالی فراخ دارد فلذا پرهیز از آفات زبان بسیار حائز اهمیت است. ازاینرو در گزارش پیشرو براساس کتاب «اخلاق» تألیف علامه سیدعبدالله شُبَّر (ره) به آفات زبان پرداخته شده است. علامه شُبَّر (ره) از فقهای ژرفاندیش قرن سیزدهم هجری به شمار میآیند. آیتالله بهجت (ره) درخصوص ایشان فرمودهاند: «مرحوم شُبَّر، امیرالمؤمنین (ع) را خواب دید. آن حضرت به ایشان فرمود: «اُکتُب!» از آن وقت مشغول به نویسندگی شد؛ لذا تمام کتابهای او خوب است.» امید است گزارش پیشرو با عنایت حضرت حق مؤثر و مقبول افتد.
هرکس زبانش را به حال خود واگذارد و افسارش را رها نماید به تباهی و زیانباری گرفتار میشود؛ آفاتی که از زبان به انسان دست میدهد چنیناند:
اول: سخن گفتن مباح و بیهوده
سخن گفتن بیهوده تباه کننده عمر و دادن کالای عمر به کالای پست و بیارزشی، چون سخن بیهوده است و انسان به همین سبب حسابرسی خواهد شد. درمان این بیماری آن است که انسان بداند مرگ در پیش روی او قرار دارد و در برابر هر کلمهای پرسیده خواهد شد. بداند لحظاتی که هنگام سخن بیهوده گفتن از دست میدهد، سرمایه او هستند. درمان عملی نیز آن است که برخی سخنان لازم را نگوید تا به وارهاندن سخنان غیرضروری عادت کند.
دوم: سخن گفتن درباره گناهان
غوطهور شدن در باطل که همان سخن گفتن درباره گناهان است همچون حکایت حال زنان، توصیف مجالس شراب، احوال فِسق پیشگامان، نعمتمندی ثروتمندان و خودبزرگی پادشاهان. پیامبر (ص) میفرمایند: «گاهی انسان سخنی میگوید که همنشینان او میخندند ولی خودش بدینوسیله بیش از ستاره ثریا تا زمین فرو میافتد.» (المحجهالبیضا؛ ۵: ۲۷) و میفرماید: «روز رستاخیز خطای کسانی از همه فزونتر است که بیش از همه در سخن باطل غوطهور میشوند.» (المحجهالبیضاء؛ ۵: ۲۷)
سوم: مراء، مجادله و لجاجت در کلام
«مراء» آن است که کسى تنها براى اظهار زیرکى خویش و خوار شدن دیگرى به سخن کسى خُرده گیرد تا نقص آن را نمایان سازد و «مجادله» بیان عقیده و به کرسى نشاندن آن است. پیامبر (ص) مىفرماید: «هرکس بدون …
