جوان آنلاین: «بازگشت» شاید سختترین بخش سفر اربعین باشد؛ نه بهخاطر خستگی راه، نه بهخاطر پایان پیادهروی، بلکه بهخاطر فاصلهای که ناگهان میان انسان و آن جهان متفاوت ایجاد میشود. جهانی که در آن غریبهها برایت دعا میکنند، در خانههایشان را به رویت میگشایند، بهترین داراییشان را بیهیچ چشمداشتی تقدیمت میکنند و از اینکه خدمتی به تو کردهاند، خود را بدهکارتر میدانند تا طلبکار.
چند روز زندگی در چنین فضایی، این پرسش را در ذهن هر زائری ایجاد میکند که چرا نمیشود همیشه اینگونه زندگی کرد؟ چرا در مسیر نجف تا کربلا، مهربانی اینقدر طبیعی است، اما در شهرهای خودمان، گاهی لبخند زدن هم دشوار میشود؟ چرا در اربعین، میلیونها نفر بدون قرارداد، بدون اجبار و بدون منفعت شخصی، بزرگترین شبکه خدمترسانی جهان را شکل میدهند، اما پس از بازگشت، دوباره گرفتار روزمرگی، رقابت، فردگرایی و بیتفاوتی میشویم؟ …
