در تاریخ طولانی تمدن بشر، پیوندها همواره دو معنا داشتهاند: یکی پیوند قراردادهای مادی که بر پایه منفعت و بقای فیزیکی استوار است، و دیگری پیوندهای معنوی که از دلِ معنا بیرون میآیند. اما وقتی در میانه تاریخ، در دلِ تپههای گرم کویر مکه، دو روح در پیوند با هم قرار میگیرند که یکی «امینترین انسان» و دیگری «سنگر استوار حقیقت» است، ما دیگر با یک اتفاق ساده اجتماعی روبهرو نیستیم؛ ما با وقوع یک «انقلاب وجودی» مواجهیم.
سالروز ازدواج حضرت رسول اکرم (ص) با حضرت خدیجه کبری (س)، تنها یک مناسبت تقویمی برای تجدید خاطره نیست؛ این تاریخ، نقطه عطفی است که در آن، مفهوم «خانواده» از یک واحد کوچک اجتماعی، به یک «نهاد استراتژیک برای تحول جهان» ارتقا یافت. در نگاه اول، شاید تصور شود که این پیوند، صرفاً یک پیوند میان یک جوان باایمان و یک بانوی ثروتمند و باوقار بوده است؛ اما اگر با عینک اندیشهورزی و ژورنالیستی به این واقعه بنگریم، درمییابیم که خدیجه (س) و محمد (ص)، با هم، الگوی جدیدی از «مشارکت در رسالت» را تعریف کردند. …
