جامعه ایران هنوز در حال عبور از پیامدهای دو جنگ و دورهای طولانی از فشارهای اقتصادی و امنیتی است. در چنین شرایطی، حفظ انسجام اجتماعی تنها با حضور نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی در میدان محقق نمیشود؛ امنیت، نتیجه اعتماد است و اعتماد در سایه اجرای عادلانه قانون شکل میگیرد. در روزهای سخت، مردم بار دیگر نشان دادند که هرگاه پای تمامیت ارضی و امنیت ملی در میان باشد، کنار کشور خود میایستند. نیروهای مسلح و مدافعان امنیت نیز با پذیرش خطر، از مرزها و جان شهروندان دفاع کردند. این سرمایه اجتماعی، بزرگترین پشتوانه هر نظام سیاسی است، اما حفظ آن، نیازمند پاسخ متناسب به مطالبات عمومی است.
امروز بخش مهمی از افکار عمومی انتظار دارد همان ارادهای که در برخورد با برهمزنندگان امنیت، سارقان، قاتلان و باندهای تبهکاری دیده میشود، در مقابله با فسادهای سازمانیافته، رانت، انحصار و سوءاستفاده از منابع عمومی نیز به چشم بخورد. زیرا از نگاه مردم، امنیت فقط به معنای نبود جرم در خیابان نیست؛ امنیت یعنی اطمینان از اینکه قانون برای همه یکسان اجرا میشود و هیچ فرد یا گروهی فراتر از پاسخگویی قرار ندارد. …
