نازنین دشتی
در دنیای پرالتهاب و بیرحم فوتبال ایران، زمان مفهومی به شدت نسبی است. گاهی یک فصل کامل به سرعت برق و باد میگذرد و گاهی، تنها سه هفته کافی است تا سرمربی یک تیم بزرگ، سنگینی تمام کوههای جهان را روی شانههای خود احساس کند. مهدی تارتار، سکاندار جدید نیمکت پرسپولیس، اکنون دقیقا در چنین هزارتوی پیچیدهای گرفتار شده است. او که با رویاپردازی و امیدهای فراوان هدایت سرخپوشان پایتخت را بر عهده گرفت، احتمالا در کابوسهای شبانهاش هم نمیدید که تقابل با ملوان بندرانزلی در هفته چهارم رقابتهای لیگ برتر، برایش به یک دوئل حیثیتی و سرنوشتساز تبدیل شود. تیمی که به بردن و تسلط بر بازی خو گرفته، حالا در شرایطی روز شنبه به مصاف ملوان میرود که تنها یک گزینه روی میز دارد؛ پیروزی. آن هم نه یک پیروزی اقتصادی، بلکه بردی با چاشنی یک فوتبال زیبا و تماشاگرپسند. اما این فشار خردکننده و زودرس از کجا سرچشمه میگیرد و چرا برای تارتار، خیلی زود دارد دیر میشود؟
رویاپردازی روی ابرها؛ طلوع یک پرسپولیس حریص …
