رامین پرتو
تحول تازه در مناسبات واشنگتن و کاراکاس را باید فراتر از یک قرارداد نفتی معمولی دید. توافقی که دونالد ترامپ آن را «بزرگترین معامله نفتی تاریخ» خوانده، در شرایطی اعلام شده که ایالات متحده پس از برکناری و انتقال نیکولاس مادورو به نیویورک، عملاً ساختار سیاسی ونزوئلا را دگرگون کرده و اکنون در پی تثبیت نفوذ اقتصادی خود در این کشور است. بر اساس اعلام واشنگتن، آمریکا از طریق مشارکت با بخش خصوصی، کنترل اکثریت منافع مرتبط با بیش از ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده ونزوئلا را به دست میآورد. دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت، اما تأکید دارد که مالکیت و حاکمیت ونزوئلا بر منابع طبیعی حفظ خواهد شد و توافق برای ۲۵ سال، توسعه ۱۷ میدان نفتی و افزایش تولید به بیش از یکونیم میلیون بشکه در روز را دنبال میکند. جزئیات حقوقی و مالی توافق هنوز کاملاً روشن نیست و آینده سیاسی کشور.
نفت؛ محور بازگشت ونزوئلا به اولویت واشنگتن
اهمیت نخست این توافق، در ابعاد عظیم ذخایر ونزوئلا و جایگاه آن در امنیت انرژی آمریکا نهفته است. ونزوئلا حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده دارد و اگرچه تولید کنونی آن تنها حدود ۱.۲۵ میلیون بشکه در روز است، اما ظرفیت بالقوه این کشور بسیار بیشتر از سطح فعلی است. سالها سوءمدیریت، تحریم، فرسودگی زیرساختها و کاهش سرمایهگذاری خارجی، صنعت نفت ونزوئلا را از اوج تاریخی خود دور کرده است. بنابراین آنچه واشنگتن اکنون به دنبال آن است، صرفاً خرید نفت نیست؛ بلکه ایجاد دسترسی بلندمدت به منبعی عظیم و بازسازی ظرفیت تولید آن تحت چارچوبی است که منافع آمریکا را در اولویت قرار دهد. …
